<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>rutina &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/rutina/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "rutina"</description>
	<pubDate>Sun, 07 Sep 2008 01:42:01 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Voy por cigarros]]></title>
<link>http://mobtomas.wordpress.com/?p=134</link>
<pubDate>Sat, 06 Sep 2008 13:59:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>mobtomas</dc:creator>
<guid>http://mobtomas.wordpress.com/?p=134</guid>
<description><![CDATA[“Voy por cigarros”, dijo y cerró la puerta. Jamás volvió. Lo buscaron en el lugar de la abuel]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:10pt;line-height:115%;font-family:&#34;">“Voy por cigarros”, dijo y cerró la puerta. Jamás volvió. Lo buscaron en el lugar de la abuela que vuela, donde lo rancio y pasado sólo por ser viejo es considerado ‘clásico’. Un clásico idiota. Lo buscaron en un puerto sin mar y en el tugurio del mal augurio; en el edificio sin tiempo y en la ciudad del estrés, cualquier ciudad que se precie de serlo desborda estrés, a la una, a las dos y a todas horas. Lo buscaron en la montaña artificial de aventuras dosificadas, empaquetadas, y en los lentos rápidos de agua clorada. Lo buscaron en los brazos vacíos de sus viejas amantes y en la mirada descarada de la Maleva de San Telmo. Lo dieron por muerto. “Voy por cigarros”, dijo el mismo día que pensó que su vida no era realmente suya, que la curiosidad murió cuando cambió sus tiendas de campaña por una casa de ladrillos construida por un práctico cerdo. La perdió el día en que su aerostático globo se llenó de lustrosos niños lastrosos y lloraba en silencio, sin lágrimas; el día en que su egoísmo fue enterrado por las arenas de un autoconvencimiento con fines ilusorios. Había que ser excelente. Perdió su vida el día en que confundió la felicidad con lo que se dice que debe ser. El final empezó cuando el sexo fue maquinal, cuando la sal sabía a papel blanco y los besos ya no tenían electricidad, cuando le importó un carajo lo que salía de boca de su esposa, cuando la puerta no estaba allí para impedir la entrada sino para no dejar salir. El día en que ya no lo calentaba el sol, sino la hoguera de Juana de Arco. Todo le dio asco y terror, hasta el momento que sin haberlo planeado dijo: “Voy por cigarros”, y después de cerrar la puerta por fuera jamás volvió.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Y con septiembre llega ... la rutina]]></title>
<link>http://belenbenitoblazquez.wordpress.com/?p=38</link>
<pubDate>Fri, 05 Sep 2008 10:12:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>Belén</dc:creator>
<guid>http://belenbenitoblazquez.wordpress.com/?p=38</guid>
<description><![CDATA[De vuelta de mis vacaciones, renovada y dispuesta a la vuelta al cole con las pilas bien recargadas.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>De vuelta de mis vacaciones, renovada y dispuesta a la vuelta al cole con las pilas bien recargadas. Espero que mi empeño de crear un buen centro de documentación y biblioteca dé sus frutos y en unos meses pueda comentar como va la cosa.</p>
<p>Mientras tanto, me toca la parte de descubrir Madrid en serio, es decir, sacar su encanto porque después de quedar saturada del calor, el metro, la gente, etc ... ya me toca estabilizarme en esta gran ciudad. De momento, no va mal, ¿será porque vivo en el centro? , jajaja. </p>
<p>Ahí va un video de Los Piratas, que ha significado mucho para mí en este período de adaptación que creo que voy superando:</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/vz_JDbHlaN4'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/vz_JDbHlaN4&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[El retorn de la rutina]]></title>
<link>http://megustamiolympus.wordpress.com/?p=49</link>
<pubDate>Thu, 04 Sep 2008 07:50:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>megustamiolympus</dc:creator>
<guid>http://megustamiolympus.wordpress.com/?p=49</guid>
<description><![CDATA[Després d&#8217;uns dies de merescut descans, ja tornem a la rutina del dia a dia. És curiós veur]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Després d'uns dies de merescut descans, ja tornem a la rutina del dia a dia. És curiós veure que, any rere any, hi ha coses que es repeteixen en acabar-se l'estiu: la tornada a l'escola o la feina, apurar els últims dies de sol per anar a mantenir el broncejat de l'estiu, els Corticoles d'El Corte Inglés, etc. Potser el producte estrella de la tornada a la rutina diària siguin els col·leccionables. Hi ha que veure la quantitat de col·leccions que hi ha als kioskos. N'hi ha per a tots els gustos i butxaques: cases de nines, pel·lícules en DVD, maquetes, etc. És un fenomen social digne d'estudi.</p>
<p>En fi, que després dels dies de sol, les cervessetes a les terrasses dels bars i les tapetes, la realitat del mes de setembre s'imposa i tornem a la "normalitat". L'estiu ja és un record en la nostra memòria, que sobreviurà durant un temps, potser esgotant el seu alé a l'espera del revelat de fotos al Fotoprix. Mentrestant, somniarem amb les vacances de Nadal. Però això ja és una altra història, oi?</p>
<p><img class="aligncenter size-medium wp-image-50" src="http://megustamiolympus.wordpress.com/files/2008/09/antropologia-del-bicing.jpg?w=300" alt="" width="365" height="282" /></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[MacBook listo para empezar el curso]]></title>
<link>http://lucesdeseptiembre.wordpress.com/?p=181</link>
<pubDate>Thu, 04 Sep 2008 06:04:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>Fran</dc:creator>
<guid>http://lucesdeseptiembre.wordpress.com/?p=181</guid>
<description><![CDATA[Ayer decidí hacerlo, y estuve todo el día preparando mi MacBook para el inicio del curso. Primero ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Ayer decidí hacerlo, y estuve todo el día preparando mi MacBook para el inicio del curso. Primero hice servidor el PC de sobremesa que tengo en mi escritorio, luego copié todo lo que tenía en el MacBook. Después reinstalé Leopard desde cero, lo actualicé, cosa que llevó bastante tiempo, instalé todas las aplicaciones, y los drivers de mi nueva impresora. Después hice una partición de 10 GB con Boot Camp e instalé Windows (porque me hará falta).</p>
<p>La verdad es que lo que más tiempo me llevó fue copiar las cosas al servidor, y luego traérmelas de nuevo al MacBook, porque mi conexión a internet no es que sea de lo mejorcito que hay por aquí.</p>
<p>Antes he dicho que me he comprado una impresora, la tengo dos semanas o así, me costó 47 euros, y me quedé bastante sorprendido la primera vez que la usé. Para ser de inyección de tinta, es casi tan rápida como la que tengo láser, y además mucho más silenciosa. Me la he comprado sencillita, sin escáner ni nada, porque la láser que tengo en el iMac ya lleva fotocopiadora y esas cosas, ésta es sólo para el MacBook, así podré imprimir las cosas en color.</p>
<p>Esta es mi impresora.</p>
<p><a href="http://lucesdeseptiembre.files.wordpress.com/2008/09/00404_canon-ip2600.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-182" src="http://lucesdeseptiembre.wordpress.com/files/2008/09/00404_canon-ip2600.jpg" alt="" width="466" height="317" /></a></p>
<p>Y nada más, os deseo a todos un feliz septiembre, y espero que la vuelta a la rutina os sea tan buena como a mí, ya que lo estaba deseando, más que nada porque no he tenido más de dos semanas de vacaciones juntando todos los días sueltos que he podido no hacer nada.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Recordando]]></title>
<link>http://paulafontans.wordpress.com/?p=186</link>
<pubDate>Wed, 03 Sep 2008 22:40:07 +0000</pubDate>
<dc:creator>paulafontans</dc:creator>
<guid>http://paulafontans.wordpress.com/?p=186</guid>
<description><![CDATA[    Hoy he escuchado una conversación sobre blogs y me he acordado de que YO tenía uno. Con la]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><img class="size-large wp-image-191 alignnone" src="http://paulafontans.wordpress.com/files/2008/09/verano-1151692551-x11.gif?w=550" alt="" width="440" height="330" />    Hoy he escuchado una conversación sobre blogs y me he acordado de que YO tenía uno. Con las prácticas de verano en el periódico se me había olvidado por completo, aunque alguna vez escribí, no fue todo lo que hubiese querido en un verano tan deportivo como este. Pero sigo por aquí, y pronto retomaré la rutina. Ya sabeis, prometo un par o tres actualizaciones semanales. Qué ya ha em<a href="http://paulafontans.files.wordpress.com/2008/09/verano-1151692551-x1.gif"></a>pezado la Liga!!! Y el Lobelle tiene un proyecto ilusionante y arriesgado.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Amable rutina]]></title>
<link>http://melodico.wordpress.com/?p=181</link>
<pubDate>Tue, 02 Sep 2008 18:29:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>melódico</dc:creator>
<guid>http://melodico.wordpress.com/?p=181</guid>
<description><![CDATA[El ringtone de los mensajes de texto suena dos veces por día; las dos veces, promociones para pagar]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>El ringtone de los mensajes de texto suena dos veces por día; las dos veces, promociones para pagar menos cargando tarjetas, una especie de spam de telecomunicaciones del que no se puede escapar.</p>
<p>También el teléfono de casa suena dos veces: telemarketers de Telecom que ofrecen la misma promo (gastar menos por llamadas a larga distancia). Yo no sé si estarán en temporada, si ya quemaron la lista (jerga del rubro) y vuelven siempre a los mismos clientes, o si siempre fue así, y lo noto ahora porque paso más tiempo, mucho más tiempo, en casa.</p>
<p>A la tarde salgo a correr al Rosedal. El objetivo es trotar dos vueltas sin cansarme, pero como estoy fuera de estado voy de a poco (ayer llegué a una vuelta al trote y una caminando). Cocino algo simple al mediodía y lo divido en dos tandas, una para almuerzo y otra para cena; de esa forma a la noche, cansado, no tengo que volver a cocinar. Para el desayuno y la merienda, galletitas de agua con Casancrem; alterno café o té o agua.</p>
<p>Leo ficción y artículos para la tesina, sigo a Del Potro en el US Open; le perdí el rastro a algunos temas que seguía desde el trabajo: el lhc y la política nacional, más que nada. Volví a escribir (sin grandes ideas, retomo textos que había dejado inconclusos); dejé de grabar (tuve que formatear la máquina y aún estoy bajando todos los programas). Veo 'oportunidades laborales', retoco el cv y mando mails (unos cinco al día).</p>
<p>A grandes rasgos, esa es mi nueva rutina. Siempre hay algunos cambios: ir a comer a lo de mis viejos, salir, ir al supermercado. Hoy a la noche tal vez haya partido de TEG.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Aburrimiento]]></title>
<link>http://shadark.wordpress.com/?p=8</link>
<pubDate>Tue, 02 Sep 2008 17:18:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>shadark</dc:creator>
<guid>http://shadark.wordpress.com/?p=8</guid>
<description><![CDATA[
Sí, realmente estoy aburrido. Rutina, rutina y más rutina. El ordenador va compartiendo todo mi t]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/os4o7mV0mzs'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/os4o7mV0mzs&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p>Sí, realmente estoy aburrido. <span style="text-decoration:line-through;">Rutina, rutina y más rutina</span>. El ordenador va compartiendo todo mi tiempo, a veces los amigos, a veces la soledad. Espero, espero a que empiece un nuevo periodo. Que será otra rutina, otra rutina distinta, pero una rutina, al fin y al cabo. Y vuelta a empezar. Los amigos cambiarán, la rutina cambiará, e incluso el ordenador. Pero, ¿cambiaré yo? A veces lo deseo, con las ganas de cambiar puede ser que venga un nuevo futuro, más prometedor o peor incluso, pero por lo menos será... <em>distinto.</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ei kiitos!]]></title>
<link>http://krisuh.wordpress.com/?p=1090</link>
<pubDate>Tue, 02 Sep 2008 06:26:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>Krisu</dc:creator>
<guid>http://krisuh.wordpress.com/?p=1090</guid>
<description><![CDATA[Bloggaaminen on kivaa, joskin aikaa vievää puuhaa, mutta se nyt ei ole mikään uutinen kaikille b]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bloggaaminen on kivaa, joskin aikaa vievää puuhaa, mutta se nyt ei ole mikään uutinen kaikille blogimaailmassa jollain asteella roikkuville. </p>
<p>Minä löydän surffatessani netissä pelkästään blogeja ja sivustoja, useimmat englanninkielisiä tosin, joissa opastetaan ja neuvotaan, miten saadaan kävijämäärät huippulukemiin omassa blogissa. Kirjaudu naamakirjaan! Hyödynnä Digg.com:ia! Kunka voit saada linkkejä blogiisi! Seuraa tehokkaasti liikennettä sivuillasi! Mikä artikkelisi kiinnostaa eniten/vähiten! Verkostoidu sinne ja tänne!</p>
<p>Hei ihan totta, onks pakko? Johan tässä tulee ahistus potenssissa nn, eikä mikään ole enää mukavaa. No joo joo en minä niin tollo ole, etten tajuaisi, että suurin osa noista ohjeista on suunnattu firmoille, jotka myyvät jotain, mutta blogeista siellä puhutaan. </p>
<p>Olen uteliaisuuttani kirjautunut naamakirjaan nähdäkseni, mitä se on syönyt. En ole toista kertaa avannut sitä sivua, enkä avaa, piste. En heitä ketään vampyyrillä enkä lampaalla, en kalasta mukakavereita, en koukutu vähäisellä vapaa-ajallani jonninjoutavaan, blogikoukku riittää. Sama koskee jaikua, miksi minun pitäisi vielä kännykälläkin seurata jaikua tai mitään muutakaan palstaa sen päätään? Haluan pitää pienet ympyräni, kyllä ne siitä tarpeen mukaan laajenevat, s-postiosotteeni on kaikkien saatavilla blogissani, jos joku haluaa tehdä lähempää tuttavuutta.</p>
<p>Uusin villitys on tämä videobloggaus, videoita on jo blogeissa kuin sieniä sateella. Sanokaa minua nyt vaikka kuinka vanhanaikaiseksi tahansa, mutta en minä rupea siihenkään. Voisihan sen niin ajatella, että saisi yhden kokemuksen elämysten plakkariin lisää, jos semmoisen videon tekisi. Voi helevetti... osta varusteet, luo puitteet ja lavasteet, kirjaudu sinne-tänne-ja-tonne youtubeen nyt vähintään ja mitä saat lopputulokseksi? Tökerön amatöörituotoksen, joka aiheuttaa myötähäpeää tutuissasi, jos he sattuvat joskus blogiisi eksymään.  </p>
<p>Niissä videoissa on sitten vielä klikkauksen vaivaa. Mites? Kun minusta tuntuu, etteivät esimerkiksi minun sivuillani kävijät huomaa klikata edes reseptisivuja? Tai sivupalkin linkkejä, jotka ovat kuin tarjottimella tyrkyllä? (tämä ei ole moite, vain toteamus)</p>
<p>Vai onko se niin, että sillä naamalla, joka sillä videolla yrittää epätoivoisesti luontevasti hymyillä ja katsoa oikeaan paikkaan (=kameraan) niitä lukijavirtoja sinne omaan blogiin sitten saadaan?  Minä en nyt sitten arvostele jo videonsa tehneitä, mietin vain koko ajan tilannetta, jos tekisin oman (,mitä ei siis tapahdu).</p>
<p>Mitähän tässä nyt sitten? Jatkan entiseen malliin, että ehdin tavata lapsenikin elävinä luonnossa. Kamala visio: kommunikoin poikien kanssa mesen/jaikun/naamakirjan kautta, jäiks!</p>
<p><a href="http://krisuh.wordpress.com/files/2008/09/0109_2384-pienet-c.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-1091" src="http://krisuh.wordpress.com/files/2008/09/0109_2384-pienet-c.jpg" alt="" width="500" height="324" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[síndrome vacacional]]></title>
<link>http://vivircomouncura.wordpress.com/?p=72</link>
<pubDate>Mon, 01 Sep 2008 21:02:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>el cura</dc:creator>
<guid>http://vivircomouncura.wordpress.com/?p=72</guid>
<description><![CDATA[1 de septiembre, y encima es lunes. me fui unos días de campamento con los chicos de la parroquia. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>1 de septiembre, y encima es lunes. me fui unos días de campamento con los chicos de la parroquia. me fui unos días con mis padres. y me fui otros con unos amigos. sí, me fui, he estado más de un mes lejos de mi casa, de mi parroquia y del día a día. lejos, sin internet, con el móvil fuera de cobertura, lejos.</p>
<p>ha sido como una cura de desintoxicación, lejos de un teclado. he tenido el blog abandonado, pero no por ello he dejado de escribir, me llevé una <a href="http://www.moleskine.com/index_eng.php" target="_blank">moleskine</a>. tal vez algún día pase aquí algo de lo escrito en ella, o tal vez no, quién sabe.</p>
<p>1 de septiembre, es lunes, símbolo del regreso. he vuelto con energías y ganas renovadas. he vuelto para seguir contando lo que me pasa, lo que vivo y lo que siento. he vuelto a la parroquia y las cosas diarias, a la rutina. y la echaba de menos, lo prometo, porque necesitamos de los hábitos, de los agobios, porque necesitamos de la gente a nuestro alrededor, de su ayuda y de poder ayudar a los demás. de los momentos de silencio, de paz, de Dios.</p>
<p>me fui y he vuelto.</p>
<p>el cura.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Rutina]]></title>
<link>http://tinkerbell310.wordpress.com/?p=361</link>
<pubDate>Sun, 31 Aug 2008 11:53:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>tinkerbell310</dc:creator>
<guid>http://tinkerbell310.wordpress.com/?p=361</guid>
<description><![CDATA[¡Dios mío! Hoy es mi último día de vacaciones y mañana tendré que volver a la realidad del dí]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>¡Dios mío! Hoy es mi último día de vacaciones y mañana tendré que volver a la realidad del día a día: al trabajo.</p>
<p>Menuda estupidez, pero resulta que desde que regresé de Cádiz el miércoles apenas he dormido por las noches dándole vueltas a un regreso que preferiría que no se produjese. Y esta noche ha sido bastante peor: me pasé todo el sábado con un terrible dolor de cabeza que ninguna pastilla pudo eliminar y hoy, al levantarme, el dolor seguía ahí, golpeándome las sienes...aún lo hace a estas horas.</p>
<p>Odio mi trabajo y desde hace unos meses, al perder algo bueno que me hacía más soportable ir cada mañana a la oficina, y, posteriormente, las rencillas entre compañeras, sólo he conseguido acrecentar ese odio profundo y sin límites que me une a la empresa.</p>
<p>También habrá cosas buenas a la vuelta, que conste: casi todas mis compis, Rosa, Nacho y Ali (Charlie y uno de los ángeles), David (sí: los 3), Amparo, la otra Cris y María...¿ah! sí: y algún que otro compi de Público aunque él ya no. También los descansos a media mañana, incluso algún que otro momento divertido en el comedor. Así que no todo es malo y negativo: menos mal.</p>
<p>De todas formas, odio tener que volver. Si al menos me apasionara lo que hago, eso lo compensaría. Pero mi frustración por no ejercer el periodismo se une irremediablemente a todo lo negativo que ha ido creciendo a mi alrededor desde abril y el resultado parece que será la "Destrucción Mutua Asegurada".</p>
<p>Tengo que buscar otro trabajo: aunque esa no será la solución a todos mis problemas si lograré solucionar uno (la profesión frustrada). Lo malo es que el mundo del periodismo está muy mal (como casi todo por otra parte) y yo hace mucho que no tengo experiencia como periodista (ahora soy "experta" en Nuevas Tecnologías...hay que joderse) así que será como cuesta arriba encontrar trabajo como periodista.</p>
<p>Pero habrá que intentarlo y si no, pedirle a Woody Allen que me recomiende un buen psicoanalista que me ayude con mis neurosis.</p>
<p>P.D.: Espero dormir esta noche...</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[6 Lucruri Care Pot Ucide O Relatie]]></title>
<link>http://zoozez.wordpress.com/?p=36</link>
<pubDate>Fri, 29 Aug 2008 21:30:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>alexaaaa</dc:creator>
<guid>http://zoozez.wordpress.com/?p=36</guid>
<description><![CDATA[
1. Minciunile
Oricat de sinceri ar fi unul cu celalalt, partenerii au mici secrete, dar asta nu ins]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter" src="http://i35.tinypic.com/21cc7ys.png" alt="null" /></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="text-decoration:underline;"><strong>1. Minciunile</strong></span></p>
<p style="text-align:justify;">Oricat de sinceri ar fi unul cu celalalt, partenerii au mici secrete, dar asta nu inseamna ca se mint reciproc. Nu e nimic rau in a ii ascunde iubitului cate ceva din trecutul tau, sau sa "uiti" sa ii spui ca ti-ai cumparat o pereche noua de cercei.</p>
<p style="text-align:justify;">Totusi, minciuna nu trebuie sa devina o obisnuinta, pentru ca atunci relatia nu va mai dura foarte mult, asta pentru ca partenerul va afla cu timpul de acele minciuni, si nu e sigur ca va trece peste.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style="text-decoration:underline;"><strong>2. Banii</strong></span></p>
<p style="text-align:justify;">Acesta este unul din neajunsurile unei relatii, care provoaca cele mai multe nemultumiri intre parteneri.</p>
<p style="text-align:justify;">Banii, chiar daca nu aduc fericirea, o intretin. Fie ca vrei, fie ca nu, ai nevoie de bani, chiar daca sunt pentru cheltuielile curente sau pentru anumite mofturi, cum ar fi o rochie sau o bijuterie mai scumpa.</p>
<p style="text-align:justify;">Problemele mai mari apar atunci cand unul din parteneri este mai zgarcit.</p>
<p style="text-align:justify;"><!--more--></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="text-decoration:underline;"><strong>3. Diferentele</strong></span></p>
<p style="text-align:justify;">De orice natura ar fi, in general ele nu fac bine partenerilor. Daca este cazul de diferenta financiara, se poate trece peste ea mai usor daca nu sunt orgolii prea mari.</p>
<p style="text-align:justify;">Cel mai mult insa ne afecteaza diferenta de caracter. Chiar daca de la inceputul relatiei partenerii isi dau seama de anumite diferente de caracter, ei trec peste. In timp, ele se accentueaza, iar acest lucru creeaza conflicte.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style="text-decoration:underline;"><strong>4. Anturajul</strong></span></p>
<p style="text-align:justify;">Aici putem include prietenii unui partener pe care celalalt ii considera neadecvati. Fie pentru ca exista o repulsie reciproca, fie ca acel amic a zis sau a facut ceva si si-a castigat antipatia. In general, problemele apar atunci cand unul din parteneri frecventeaza un cerc de prieteni care nu sunt cupluri. Fie ca e vorba de iesiri prelungite cu baietii, care isi pot permite astfel de escapade pentru ca nu au iubite, fie ca sunt de vina prietenele care iti propun sa iesiti in discoteca doar voi, fetele, in ambele cazuri celalalt partener are de suferit si este indreptatit sa isi apere punctul de vedere.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style="text-decoration:underline;"><strong>5. Rudele</strong></span></p>
<p style="text-align:justify;">Parintii pot avea o influenta negativa asupra cuplului atunci cand incearca sa isi impuna propriile opinii. Cele mai bune exemple sunt sugestiile pe care soacra ti le da in diverse probleme: administrarea bugetului, decorarea casei, gospodaria, retetele culinare. Indiferent de unde vin aceste sfaturi, daca nu sunt in conformitate cu principiile tale, trebuie sa le ignori. Orice familie are propriul cod de legi si nu trebuie sa se supuna influentelor celor din jur.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style="text-decoration:underline;"><strong>6. Monotonia</strong></span></p>
<p style="text-align:justify;">Multe cupluri se plang de monotonie. Ea poate fi evitata atunci cand partenerii petrec mai mult timp impreuna intr-un mod placut. Pentru ca lucrurile sa mearga bine, nu e suficient sa mergeti amandoi la cumparaturi sau el sa te ajute in bucatarie. Trebuie sa nu uitati sa fiti romantici, sa calatoriti impreuna, sa faceti o excursie de week-end, sa va faceti mici daruri si sa va amintiti unul celuilalt cat de mult va iubiti.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">
<hr />
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">Articol scris de <a href="http://zoozez.com/profile.forum?mode=viewprofile&#38;u=65" target="blank">Asmodina</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[reproducerea carasilor?!]]></title>
<link>http://ioanageorgiana.wordpress.com/?p=576</link>
<pubDate>Fri, 29 Aug 2008 11:14:14 +0000</pubDate>
<dc:creator>onette</dc:creator>
<guid>http://ioanageorgiana.wordpress.com/?p=576</guid>
<description><![CDATA[Acum cateva zile mi-am luat 2 carasi cometa pe post de cobai, sa vad cum se comporta in acvariu, dac]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Acum cateva zile mi-am luat 2 carasi <a href="http://www.k12.hi.us/~kau/fish03/rk_comet1.jpg">cometa</a> pe post de cobai, sa vad cum se comporta in acvariu, daca conditiile sunt destul de bune pentru a aduce si alti pesti.Defapt in acvariu is doar ei doi,2 pietre,pietris,apa,filtre, plante , alti pesti nu am adus inca pt ca vroiam sa vad daca rezista astia mai mult de o saptamana.Insa surpriza, astia mici s-au pus pe reprodus.Nu stiam eu de ce se tot fugaresc ,la propriu,prin apa,ma apuc sa caut pe net comportamentul carasilor ( ce face omul cand nu are treaba) si dau peste un articol "reproducerea carasilor",de fapt era un articol pus pe un forum.Spre surprinderea mea, mai toti de acolo nu stiau cum se reproduc astia micii.Bai frate,cand vedeti ca incep sa se fugareasca la cresti temperatura intre 25-28 de grade , le dai mancare si ii lasi in pace.Dupa aia vezi ca iti apar pe fundul acvariul niste fasii subtiri cat un fir de ata, lungimea variaza intre 1-5 mm de culoare portocalie.Cred ca aia is mormoloci sau icre,pana mea,n-am prea multe cunostinte in domeniul asta, doar ce am vazut ca fac astia.Chiar daca le dau mancare, am observat ca mananca si porcariile alea,de aici nu mai stiu ce sa va zic, daca din fasiile alea ies alti pesti sau nu.Oricum daca aflati voi,ziceti-mi si mie.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Los piecitos, las manitas...]]></title>
<link>http://lospiecitos.wordpress.com/?p=125</link>
<pubDate>Tue, 26 Aug 2008 07:58:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>pulgarcita</dc:creator>
<guid>http://lospiecitos.wordpress.com/?p=125</guid>
<description><![CDATA[Da igual una que otra&#8230; son todas iguales&#8230; el caso es que a lo largo de la vida no solo s]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Da igual una que otra... son todas iguales... el caso es que a lo largo de la vida no solo se buscan alternativas de cambio si no que a veces también surgen inesperadamente... ¿que hacer? ver y probar... a lo mejor nos gusta ;)</p>
<p>Ayer hice una entrevista planteandome la posibilidad de dejar mis piecitos...........</p>
<p> </p>
<p style="text-align:right;">Un cambio de vida puede estar a la vuelta de la esquina o por lo menos de rutina...   ;)</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[un an si cateva zile]]></title>
<link>http://ioanageorgiana.wordpress.com/?p=561</link>
<pubDate>Mon, 25 Aug 2008 12:15:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>onette</dc:creator>
<guid>http://ioanageorgiana.wordpress.com/?p=561</guid>
<description><![CDATA[Un an si mai exact 9 zile de cand am blog.De aiurita ce is am uitat sa ma mai uit cand fac un an de ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Un an si mai exact 9 zile de cand am blog.De aiurita ce is am uitat sa ma mai uit cand fac un an de cand tin blogul,eh, trecem cu vederea, oricum toata lumea sarbatoreste fix la un an,trebuia sa existe si o exceptie (incerc si eu sa ma scot :P).Cu ocazia asta tin sa multumesc cititorilor mei,celor care imi mai lasa cate un comment, demonstrandu-mi ca nu aberez singura si degeaba.Insa cel caruia trebuie sa ii multumesc in mod deosebit este <a href="http://theodorasiei.wordpress.com">Theo</a> ,care mi*a zis prin clasa a 9-a de toate treaba asta cu blog-urile.De fapt am inceput sa scriu pe blog*uri la vreo doua saptamani dupa ce mi-a zis el, insa nu prea ma ocupam,asa ca am renuntat la primul blog si  l-am inceput pe actualul.</p>
<p>Tin sa mai multumesc si celor care au fost alaturi de mine tot timpul si care nu au nevoie de publicitate caci se stiu ei, persoanelor care m-au inspirat in tot acest timp si multumita caror eu reusesc sa compun,oamenilor care ma suporta si care m-au ajutat de multe ori fara sa intrebe "de ce",prietenilor care nu uita de prietenii lor indiferent unde se afla,celor care m-au iubit,celor care m-au ranit, caci fara voi eu nu as fi ceea ce sunt acum.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mi última Carta]]></title>
<link>http://sweetnightmare22.wordpress.com/?p=3</link>
<pubDate>Wed, 20 Aug 2008 13:42:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>sweetnightmare22</dc:creator>
<guid>http://sweetnightmare22.wordpress.com/?p=3</guid>
<description><![CDATA[
 La rutina, alguien sabe que és??? alguien ha caido en sus redes traicioneras??? según la Real Ac]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">
<p><span style="color:#cc99ff;"> La rutina, alguien sabe que és??? alguien ha caido en sus redes traicioneras??? según la Real Academia Española, rutina es: "Costumbre inveterada, hábito adquirido de hacer las cosas por mera práctica y sin razonarlas." Vamos, en resumidas cuentas, hacer lo mismo una y otra vez, día tras día. Al fin y al cabo, nuestra vida es así, nosotros hemos hecho que la rutina forme parte de ella, una vida sin emociones, sin cambios, donde no hay lugar para la locura y el desenfreno ............... un ABURRIMIENTO.<br />
Es como esas típicas telenovelas, que solo te hace falta ver el primer capítulo, para saber el final!!! pues esa, es mi vida.<br />
Hoy como otro día cualquiera, paseo por las calles cercanas a mi casa de vuelta del instituto, a pesar de ser las 5 de la tarde, no hay un solo alma. Debe ser esta ola de calor que anunciaron ayer en  la tele, que a pesar de que yo no note nada y el termometro marque 15ºC, ha hecho que la gente no salga de sus casas.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
Como todos los días al abrir la puerta de mi casa, me encuentro a mi hermano tirado en el sofa,  inducido en un extraño trance, del que solo el olor a comida caliente le suele despertar. Es en estos momentos cuando me doy cuenta de que estamos dominados, si, nosotros, la especie humana, nosotros que podemos con todo, que somos los reyes del mundo.......... nos dejamos embobar por una pequeña caja de la que salen cientos de imagenes, con la que sin ella, la vida ya no sería igual.<br />
</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Dónde quedaron esos momentos en el que todo era diferente?? en los que un libro te hacía soñar y llevarte a sitios sorprendentes??? los momentos en los que tu mayor deseo era salir a la calle y jugar hasta que el sol se iba y las estrellas adornaban la noche?? Quizás esto, ya no forme  parte de nuestra rutina.<br />
Sigo avanzando por el pasillo y descubro a mi padre, como siempre, encerrado en el baño fumando un cigarrillo. Se piensa que no se que ha vuelto a fumar, que ha vuelto a enfermar por culpa de ello!!! En este instante me gustaria salir de mi pelicula, retroceder en el tiempo, y quitar este momento, este momento que ya forma parte de su rutina.<br />
Cualquier persona que presencie todo esto, me podrá decir, que es un día cualquiera, uno como otros tantos, que se sucederan igual que este, día tras día. Pero no, se equivocarían, todos se equivocarían, porque hoy no será un día más, hoy desafiaré a mi rutina, hoy, será especial.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Y el porqué de todo esto se esconde debajo de mi almohada, un pequeño cuaderno negro, cuyas tapas ya están viejas y desgastadas, si, éste, bueno en realidad esto, es lo que hará que mi día hoy sea diferente.<br />
Me siento en la cama con el pequeño cuaderno entre mis manos, y comienzo a pasar una a una sus páginas, las cuales recogen cientos de sentimientos plasmados en forma de pequeñas cartas. Todas ellas dirigidas a todo tipo de personas, a mis padres, a mis amigos, incluso a personas que no puedo mencionar, por vergüenza a ser juzgada. No puedo evitar sonreir cuando llego al final del cuaderno, allí dos últimas páginas gritan por ser rellenadas. No dudé ni un segundo en saber a quién iría dirigida, a quién le escribiría mi última carta. </span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Cojí mi boli de la repisa de al lado, y solo hizo falta apoyarlo en el papel, para que mi mano por si sola empezase a redactarla. Pero esta vez quería que fuese diferente, que no fuese la típica carta que le mandan día tras día, quería que fuese, nuestra carta.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Querido Tom:</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Estoy aquí, tumbada en mi cama, intentando escribirte una carta con la que consiga plasmar lo que habeis llevado a mi vida, y solo hace falta mirar a mi alrededor para descubrirlo.<br />
Desde el día que os vi, todo cambio. Si, toda mi vida sufrió un giro de 180º.  Que el que habeís cambiado?? vosotros sois lo mejor que me ha pasado en mi vida, gracias a vosotros he conocido a unas personas con las que sin ellas ahora mismo me costaría seguir adelante. Que vuestras canciones me han hecho ser más fuerte, confiar en mi, y poder afrontar esta vida que nos quiere ganar la batalla, que sin vosotros, simplemente, todo esto sería diferente.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Todas vuestras letras adornan mis paredes, si, una buena bronca resultó de ello, pero mereció la pena, el saber que día tras día al despertarme, os tendré a mi lado, en forma de pequeñas palabras  vistiendo mis paredes.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> A parte de eso, no es que haya hecho muchas locuras por vosotros, no he aprendido alemán, ni se tocar la guitarra, ni me fui a otro país para veros, lo único más loco que he podido hacer, fue el subirme a lo alto de la colina y declararle al mundo entero que te amaba.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Pero sé, que tu nunca serás mio, que nunca despertarás a mi lado, y que nunca besaré tus labios y me estremeceré con cada palabra que susurres a mi oído. Lo supe desde el día en que nuestras miradas coincidieron, en el que por unos segundos pude ver lo que se escondía tras ella, y me di cuenta que todo lo que necesitaba, ya tenía dueña.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Aún asi, todos los días te espero en mis sueños, y tu vienes a mí, y por un segundo tus besos son mios, y ese lugar tan especial no tiene dueño. Pero al momento un pitido ensordecedor te separa de mi lado, la realidad abré mis ojos y me doy cuenta de que es un sueño y  otra vez, mis labios habían vuelto a besar mi almohada.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Y por todo ello quiero que esta carta sea especial, que siempre recuerdes y que tengas en tu memoria. Para ello te contaré un secreto, a través de un pequeño mensaje. Un pequeño juego de niños, que con mi mejor amigo, nos dejábamos en el alfeizar de la ventana.Un pequeño escrito en el que tu serás mi compañero, el último y único mensaje que tendrás, pero el más sincero y el que siempre voy a recordar.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><em> " C94nd0 3l t13mp0 ll3g93 4 s9 f1n, y 3n t9s s93ñ0s y4 n0 3nc93ntr3s l4 r4z0n p0r l4 q39 s3g91r 4q91, b9sc4m3 3n t9 m3m0r14 y r3c93rd4 4q93l m0m3nt0 3n 3l q93 t3 pr0m3t1 q93 s13mpr3, t3 3st4r3 3sp3r4nd0 3n m1 v3nt4n4."</em></span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
TE AMO</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
Amalia</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Una lágrima desciende por mi fino rostro, emborronando mi nombre, haciendo que este sea prácticamente ininteligible. Cierro el pequeño libro y lo escondo debajo de mi almohada.<br />
Me arropo lentamente con la manta y cierro mis ojos, para volver a encontrarme contigo, para que mis sueños te lleven a mi lado. Y antes de dejarme llevar por la noche y el cansancio, una sonrisa dibuja mi rostro, ya que vienen a mi cabeza las últimas palabras que escribí en mi carta, esas en las que te prometo que noche tras noche, siempre, te estaré esperando en mi ventana...........<br />
</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;">pipipipi-pipipipi-pipipipi-pipipipi-..............</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
Otra vez el horroroso pitido es el encargado de darme los buenos días por la mañana. Apago el despertador y con un golpe seco separo la manta que envuelve a mis piernas desnudas. A continuación, poso mis pies en el frío suelo, haciendo que un escalofrío recorra todo mi cuerpo estremeciendolo por completo.<br />
Lentamente y con torpeza me dirijo hacia el baño de mi habitación, sujetando con una mano mi cabeza, que al incorporarme tan rápido hacía que todo me diese vueltas.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Una vez allí, apoyo una mano en el viejo marmol del lavabo,mientras que con la otra recojo un poco de agua que al contacto con mi rostro consiga despertarme. Cuando elevo lentamente mi cara para enfrentarme a mi reflejo, hace que al instante se borre la sonrisa de mi rostro, al ver como el paso del tiempo ya hace justicia, y las 80 primaveras a modo de profundas arrugas adornan mi cara.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Y allí frente al espejo, me doy cuenta de que mi mente anciana ha vuelto a recordarme aquel día, aquellas horas que revivo noche tras noche entre mis sueños, en el que por unas horas todo fue diferente, el día en el que escribí aquella carta, esa última carta que nunca llegó a leer, pero que aún asi, siempre le espero en mi ventana.</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> Y así comienza el día, recordandome amargamente aquel momento tan especial y que tanto anhelo, aquel día, que mi memoria, ha hecho formar parte de mi rutina.<br />
</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;">FIN</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
</span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"> <span style="text-decoration:underline;">Chiyo-chan</span></span></p>
<p><span style="color:#cc99ff;"><br />
</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#cc99ff;"><br />
</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[I'm a woman ]]></title>
<link>http://minervaoatenea.wordpress.com/?p=94</link>
<pubDate>Wed, 20 Aug 2008 07:51:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>minervaoatenea</dc:creator>
<guid>http://minervaoatenea.wordpress.com/?p=94</guid>
<description><![CDATA[De vez en cuando me caga ser niña, sobretodo cuando no me dejan hacer tal o cual cosa porque es de ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>De vez en cuando me caga ser niña, sobretodo cuando no me dejan hacer tal o cual cosa porque es de "hombres" el asunto, quizá sea por eso que cada que me dicen algo así me emperro y lo hago mejor que esos o de menos lo intento, esas cosas del machismo, me cagan, neta. Sobretodo por que las vivo en casa.</p>
<p>Pero la neta, la neta,  me encanta despertar todos los días -bastante madreada por el cansancio, la neta- y ver lo que satanas me dio frente al espejo, no imagino mi vida sin andar por el mundo con faldas, escote, y taconcitos. Ver que otros me ven raro porque hago cosas diferentes. Si, me cae es la onda.</p>
<p>Hoy tengo ganas de cantar que soy vieja, pero con Jocelyn Brown y Cassius</p>
<p style="text-align:center;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/4WH1KeePYX4'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/4WH1KeePYX4&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Temprano y Tarde.]]></title>
<link>http://elascensor.wordpress.com/?p=696</link>
<pubDate>Wed, 20 Aug 2008 01:59:14 +0000</pubDate>
<dc:creator>Diego</dc:creator>
<guid>http://elascensor.wordpress.com/?p=696</guid>
<description><![CDATA[Todos los días, muy temprano por la mañana, llega a sentarse a esperar la micro, con la esperanza ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Todos los días, muy temprano por la mañana, llega a sentarse a esperar la micro, con la esperanza de que ella se baje en el paradero. Y todos los días, muy tarde en la noche, se acuesta, lamentándose por no haber sido lo suficientemente valiente para preguntarle el nombre al amor de su vida.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Vuelta a la rutina]]></title>
<link>http://mmave.wordpress.com/?p=568</link>
<pubDate>Mon, 18 Aug 2008 14:46:07 +0000</pubDate>
<dc:creator>Mave</dc:creator>
<guid>http://mmave.wordpress.com/?p=568</guid>
<description><![CDATA[Quien iba a decir que volver a la oficina fuese tan bueno para mí. Quien iba a decir que esté tan ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">Quien iba a decir que volver a la oficina fuese tan bueno para mí. Quien iba a decir que esté tan cómoda en mi nueva casa. Lo que podía haber dicho cualquiera era que iba a hacer un frío de pelotas. En agosto. Y haciendo sol. Pues aquí da igual. Coño, que estoy congelada, hasta he coqueteado con la idea de poner la calefacción. Hasta que me he acordado de lo que vale el gas, claro.</p>
<p style="text-align:justify;">Esta tarde nos vamos de compras al país de las maravillas, o sea, al <a title="simplemente... EL SUPER" href="https://www.mercadona.es/indexie.php" target="_blank">mercadona</a>. El mercadona es el mejor sitio del universo para llenar la nevera. O para ir por ir. Es barato, pero, al final compras tanta cosa, que sale caro. Porque, vale, es cuestionable que realmente necesites esos donuts congelados que son como del Dunkin' Donuts, y no como los cutrosos de otros lados, o los aperitivos japoneses, o las pizzas de espinaca y queso de cabra, sólo por poner algún ejemplo. Pero está todo taaaaan ricoooooo.</p>
<p style="text-align:justify;">Jo, me he convertido en una maruja de primera. Aún así, me encanta mercadona. Y es un sentimiento compartido por todos los que conozco que van al mercadona. Reconozcámoslo, es la única cadena de supermercados que, en vez de clientes, tiene fans. Y, encima, si compras lo mismo en el eroski, lo flipas, ya te puedes poner a prostituirte a la salida para pagar lo que llevas en el carrito. Y hablo con conocimiento de causa, que soy cliente del eroski de toda la vida.</p>
<p style="text-align:justify;">Acabo de descubrir que, por 7,21 puedo comprar en el mercadona y que me lo lleven a casa, nunca había curioseado tanto por la web... Cuando trabaje por las tardes y apenas tenga tiempo para compras, esto me puede salvar la vida. ¡¡¡Adoro el mercadona!!!</p>
<p style="text-align:justify;">A lo que iba, hoy ha sido una óptima vuelta a la rutina. En octubre intentaré hacer vacaciones en condiciones para no tener tantas ganas de volver...</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>MUSIC OF MY LIFE - Volte para o sea lar (Marisa Monte - Mais)</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Lunes ]]></title>
<link>http://minervaoatenea.wordpress.com/?p=92</link>
<pubDate>Mon, 18 Aug 2008 09:58:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>minervaoatenea</dc:creator>
<guid>http://minervaoatenea.wordpress.com/?p=92</guid>
<description><![CDATA[Creo que si en algo me parezco a Garfield, además de hacerle maldades a mi hermana, que es igualita]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Creo que si en algo me parezco a Garfield, además de hacerle maldades a mi hermana, que es igualita al pinche Odie, y comer como marrano todo el pinche día es en qué odio los lunes. Ahh no sé, simplemente no me gustan, no porque no sea feliz llendo al trabajo, bueno, el trayecto si, la neta, me zurra el culo. Pero de repente es cuando más cosas quiero hacer... pero es cuando más pinche cansada estoy. Oh si.</p>
<p>De aquí al proximo mes, los lunes me van a caer más mal de lo que ya me caen, con eso de la mudanza, que tengo que arrear a mi padre pa que deje de hacerse pendejo con la línea nueva, y con limpiar mi futuro cuchitril. Ir por el Rank 1, que espero en Satán ya este reparado, porque lo extraño un chingo al cabrón.</p>
<p>No sé porque presiento que hoy será un</p>
<p style="text-align:center;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/_vqrgvwN2Lk'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/_vqrgvwN2Lk&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;">Buena semana a todos.</p>
<p>Ahhh por cierto mi blog principal hoy cumple cuatro anitos!!! no sean culeros y vayan a felicitarlo <a href="http://minervaoatenea.blogspot.com">http://minervaoatenea.blogspot.com </a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[¿Qué haces cuando te aburres?]]></title>
<link>http://vocacion.wordpress.com/?p=230</link>
<pubDate>Mon, 18 Aug 2008 00:59:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>mambre</dc:creator>
<guid>http://vocacion.wordpress.com/?p=230</guid>
<description><![CDATA[Nada. Simplemente me preguntaba. ¿Qué hace la gente cuando se aburre? ¿Dejar que pase el tiempo? ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Nada. Simplemente me preguntaba. ¿Qué hace la gente cuando se aburre? ¿Dejar que pase el tiempo? ¿No tienen nada que hacer?</p>
<p>El aburrimiento (cercano en muchos casos al hastío que degenera en pereza, como si fuera una historia familiar irremediable, al estilo de la mitología grecolatina) decía un filósofo que era la madre de... muchas cosas. Pero ninguna mala. En castellano decimos que cuando el diablo no sabe qué hacer mata moscas con el rabo. Y cosas similares... porque el aburrimiento es un arma terrible de desolación espiritual. Sin ocio, sin gozar la vida, viendo pasar los minutos sin más como en las noches que estamos desvelados y dando vueltas en la cama pero despiertos y vivitos y coleantes y dándonos cuenta de todo, ¡qué duro es!</p>
<p>Acabo de coger un libro donde se habla del aburrimiento. Por eso mi pregunta. La verdad, estoy interesado en saber qué hace la gente cuando está aburrida. Entiendo que es una de las situaciones más indesables para las personas, por eso hacen cuanto está en su mano por salir de ella no reconocerse "aburridos" durante mucho tiempo. Pero, ¿siempre es posible salir del aburrimiento? ¿Es posible generar algo cuando uno está en esa situación? ¿Es una tarea de ese momento, o es algo contra lo que hemos de luchar antes de que llegue, como en el caso de la desolación espiritual? ¿La comodidad en la que vivimos nos ayuda contra el aburrimiento o lo favorece? ¿Es tan cotidiano y real entre los jóvenes como parece?</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
