Ndërrimi paradigmatik nuk do të ishte kaq marramendës, sikur të mos ishte kryer, paralelisht, edhe në shumë fusha të tjera. Zhvillimi e sidomos përsosja e mekanizmave të tregut na bën të gjithëve gjithnjë e më pak krijues, gjithnjë e më shumë konsumatorë objektesh materiale dhe shenjike që i kanë krijuar një pakicë tepër e specializuar, e që shpërndahen në mënyrë globale.

Për ne shqiptarët, ky ndërrim ka qenë veçanërisht dramatik, sepse ka ndodhur brenda një kohe të shkurtër – dy ose tre brezash. Plakat dhe gratë e fisit tim, që kam njohur dhe admiruar kur isha fëmijë në vitet 1960, jo vetëm dinin të këndonin me virtuozitet dhe të rrëfenin me dhjetëra në mos qindra përralla e histori të çuditshme, por edhe i qepnin vetë rrobet e tyre dhe tonat, herë me dorë e herë me makinë; qëndisnin jastëkë, bluza e mbulesa tavolinash; bënin dantella perdesh e jakash; tirrnin lesh me furkë dhe thurnin triko të ngrohta ose çorape që i lypnin pastaj këpucët një numër më të madh; shqepnin triko të vjetra, për ta ripërdorur leshin; dinin të gatuanin po aq gjellë e qebape e ëmbëlsira sa edhe një chef i një restoranti me tre yje në Manhattan; dinin të thernin një gjel deti pa bërë shumë pis, të ndihmonin macen kur lindte këlyshë, të kontrollonin pulën për vezë, të lyenin shkallët me gëlqere, të pastronin furrën e sobës me një krah të vjetëruar shpendi, të bënin reçel me lëkura shalqini ose nerënxa, të prisnin bakllavanë me gjeometri të habitshme, të mprehnin thikat, të ndiznin zjarrin, të ruanin zjarrin natën duke e mbuluar me hi, të yshtnin, të mjekonin plagët me bimë popullore, të hiqnin njollat nga pantallonat, të kollarisnin, të bënin gërsheta, të bënin petë, të bënin pastërma, të zinin bukë, të zinin kos e ta bënin pastaj salcë, të piqnin gështenja, të piqnin kafen, të bënin makarona e t’i thanin në diell, të përgatitnin turshi, të bënin trahana me brumë të thartuar, të qepnin dysheqet me një gjilpërë të posaçme të frikshme, të lanin dërrasat, të ndihmonin të rejat për të lindur, të lanin të vdekurit, të qanin të vdekurit. Pleqtë dhe burrat e fisit, që kam njohur në të njëjtën kohë, edhe pse më të pakët, ishin më pak të ditur; por disa syresh dinin të rregullonin këpucë e çizme, të lyenin këpucë në mënyrë mjeshtërore, të grinin duhanin, të zienin rakinë, të lyenin shtëpinë sidomos me bojë vaji, të rregullonin biçikletën, të hiqnin qafe një mi të kapur në çark, të zinin peshk në liqen, të qëronin krapin, të riparonin tavën me korrent, të ngjiteshin në fik, të ushqenin macen, të vrisnin miza me atë veglën e posaçme, të dallonin tartabiqet nga era, të rregullonin çatinë kur pikonte, të prashitnin portokallet, të mbulonin limonin në dimër me plastmas, t’i hapnin rripit të mesit një vrimë të re në rast shëndoshjeje të paparashikuar, të spërkatnin hardhinë me ‘ilaç’, të pastronin qyngjet e sobës si dhe vetë sobën, të lyenin tubin e çezmës me varak, të çanin dru zjarri me sëpatë, të bënin “të holla” me sqepar, të vajisnin makinën qepëse, të këndonin edhe ata madje edhe më mirë se plakat, të shtinin me armë të vjetra, të pastronin xhamat e dylbive dhe të syzeve, të ndërtonin mur, të luanin shah dhe domino, të hiqnin e të vinin xhamat e dritareve, të ndërronin telin e siguresave, e më në fund, të mbanin me muhabet karrocierin e druve ose teknikun e televizorit.

Nuk jam nostalgjik i së shkuarës, edhe pse jam i sigurt që disa gjëra që kanë humbur i kemi humbur vërtet dhe do të na mungojnë përgjithnjë; sikurse jam i sigurt se, të paktën në rastin e grave, çfarë kanë fituar këto nga urbanizimi dhe modernizimi i jetës familjare nuk e kompenson dot kulturën që kanë humbur për shkak të shndërrimit të njerëzve në konsumatorë.

Megjithatë, nuk dua të diskutoj çështje të feminizmit (zot na ruaj), as të modernizimit; por vetëm të tërheq vëmendjen se sundimi i tregut ndaj individit është me pasoja të rënda për integritetin dhe shëndetin social të individit vetë, sa kohë që ky vjen duke u pasivizuar, e duke e konceptuar lirinë si liri për të zgjedhur midis mallrave të ndryshme në treg.

Në Shqipëri tregu erdhi me gjithë forcën e një tsunami, që vuri përpara çfarëdo pengese e rezistence që i doli përpara. Deri edhe fshatarët, sado zotër të tokës së tyre, hoqën dorë nga prodhimi bujqësor dhe blegtoral, pse jo ‘rentabël’ ekonomikisht; madje e braktisën fshatin për të emigruar drejt qyteteve ose edhe jashtë Shqipërisë. Jeta e më të shumtëve prej nesh është tanimë një përpjekje konstante për të mbijetuar, dhe shumë prej nesh identifikohen nëpërmjet vlerës që kanë, ose famëkeqes ‘net worth’, për ta thënë me një amerikanizëm veçanërisht të neveritshëm.

Rendja pas parasë është dukuri komplekse, që nuk mund të shterrohet dot brenda këtij diskutimi; por mua më intereson vetëm sa kohë që, për shumëkënd, ka zëvendësuar veprimtarinë krijuese. Shqiptarët sot, edhe ata të kamurit e qafëdhjamurit, mund të vrasin kohën e lirë duke lyrosur buzët e pickuar kamerieret restoranteve luksoze, ose duke shëtitur poshtë e lart Shqipërisë, Turqisë, Europës ose botës, ose duke vizituar qendra tregtare me orë të tëra për shopping me gratë ose më mirë akoma me të dashurat ose dashnoret, ose duke luajtur kumar, duke pirë Campari, ose duke ngarë makinën, ose duke vënë baste, ose duke parë televizor, ose duke admiruar Benz-in e komshiut, ose duke vizituar qendra masazhi, ose duke bërë thonjtë, ose duke shkuar te parrukieri për ditë, ose duke dëgjuar Céline Dion, ose duke bërë vrap në park veshur me tuta neopreni dhe këpucë të lehta të modës së fundit, ose thjesht duke bërë muhabet për Salën. Çka i mungon kësaj tabloje, është aktiviteti, krijimtaria, prodhimi i diçkaje unike origjinale qoftë edhe për hir të kënaqësisë së dorës. Çka i mungon kësaj tabloje janë individët që e gjejnë vetveten në ars: si shkrimtarë, si piktorë, si skulptorë amatorë; ose si muzikantë, duke mësuar ose duke i rënë një instrumenti vetë, ose edhe më mrekullisht, me miqtë (gjithnjë e kam pasur zili atë grupin që mblidhej për të luajtur jazz, në një roman të Kunderës); ose duke ndërtuar modele velierësh ose urash me tri harqe ose dërstilash, ose duke gdhendur gurin, ose duke lidhur libra të vjetër, ose duke ndërtuar një makinë kibernetike për të përshëndetur tezen (sipas Eco-s), ose një radiomarrëse fundja edhe dhënëse, ose duke u marrë me aeromodelizëm, ose filateli, ose duke fotografuar stërqoka ose edhe fletë tërfili, ose duke stërvitur qenin që të numërojë, ose duke mësuar emrat e yjeve në qiell dhe të konstelacioneve, ose duke perfeksionuar tarocchi-t ose artin e kiromancisë, ose duke shkruar këngë për fëmijë kopshti ose psikodrama për të sëmurë mendorë, ose duke projektuar një perpetuum mobile, ose duke rizbuluar binomin e Newton-it dhe metodën logaritmike aksidentalisht, ose duke kërkuar edhe një herë të fundit kuadraturën e rrethit, ose duke deshifruar etruskishten ose Linearin A të Kretës ose receta të vjetra mjekësh të sanatoriumit, ose duke koleksionuar pulla poste ose stema të ndryshkura të Maos ose bakëre e xhezve të vjetra ose brisqe rroje ose stilografë; ose duke qëndisur çorape leshi për kënaqësi jo për pajë. Ekonomia e tregut nuk ka nevojë për këto hobbies, me përjashtim të kompanive që specializohen në shitje materialesh përkatëse; por ne si individë kemi, sepse edhe duke ngulur një gozhdë në mur të dielën në mëngjes, për të varur një zhgarravinë që ka bërë i vogli, e realizojmë veten më tepër sesa kur marrim trenin në mëngjes për të shkuar në punë, ose kur blejmë një shishe me locion për të shpëlarë gojën në farmaci, ose kur na zë gjumi guhakë, me telekomandën ende të shtrënguar në dorë, si krah të këputur majmuni.

Ekonomia e tregut, përkundrazi, kërkon të na bindë se gjithçka që na duhet në këtë e ndoshta edhe në atë botë e prodhon Kina e Madhe, ndërsa prej nesh kërkohet të shesim e të blejmë me telefonin të ngjitur në faqe nga djersa, të vrasim mendjen për vizione dhe misione të kompanive, të stërvitim sytë me dritën e monitorëve LCD e të neoneve në tavan, të mësojmë përmendsh akronime, të ulim koston e të rritim çmimin, të mos harrojmë fjalëkalimet; e sidomos të furnizojmë me burime njerëzore armatën e pafund të rojeve të sigurisë, sekretareve, analistëve të kreditit, shitësve të policave të sigurimit, analistëve të reklamimeve për shpenzime shëndetësore, infermierëve, pastruesve, policëve të trafikut, banakierëve, administratorëve të palestrave, kameriereve, recepsionisteve, punonjëseve të asistencës sociale, trajnerëve, teknikëve të kondicionerëve të ajrit, teknikëve të ashensorëve, postierëve, portierëve, shoferëve të taksive, kontrollorëve të sigurisë në aeroporte, përkthyesve të arabishtes, hamejve, shpaketuesve, magazinierëve, floktareve, farmacistëve, kompjuteristëve, arkëtareve, specialistëve të funeraleve.

Ky karneval i ekonomisë së tregut, i pafund siç është e i papërballueshëm në rrëmbimin e vet, më bën të mendoj se të jesh blerës nuk është as mjeshtëri as profesion as hobby, por një lloj skllavërie dinake sepse e padukshme; dhe se paratë mund të ndërrojnë duar dhe të shkëmbehen, por humaniteti jo.

I nisa këto shënime me muzikën dhe me muzikën dua t’i përfundoj; sepse muzika është më i thelli, në mos më i padepërtueshmi i arteve. Për ta thënë me Martin Luther-in, “pasuritë që na blaton muzika janë kaq të mrekullueshme e kaq të çmuara, sa nuk gjej dot fjalë sa herë që orvatem të flas për to e t’i përshkruaj... Përveç Fjalës së Zotit, arti fisnik i muzikës është më i madhi thesar i rruzullimit. Na komandon mendimet, mendjet, zemrat dhe shpirtrat [...] Kjo dhuratë e vyer i është dhënë veç njeriut, që ky të mund t’ia kujtojë vetes se Zoti e ka krijuar njeriun për të vetmin qëllim që ky ta përlavdojë dhe ta kremtojë. Megjithatë, kur dhuntitë muzikore të natyrshme të njeriut nxiten dhe përsosen deri në atë shkallë sa të bëhen art, atëherë nuk mund të mos e vëmë re me habi të madhe urtësinë e pafund e të përkryer të Zotit në muzikë, e cila është, tek e fundit, produkti i Tij dhe dhurata e Tij; ne mrekullohemi kur dëgjojmë atë lloj muzike, ku njëri zë ia thotë një melodie të thjeshtë, ndërsa tre, katër ose pesë zëra të tjerë i enden përreth, duke ia zbukuruar melodinë me efekte muzikore artistike e duke na sjellë para syve një valle hyjnore [...] Vetëm muzika dhe teologjia janë në gjendje t’u japin paqe dhe lumturi shpirtrave të shqetësuar. Kjo dëshmon haptazi se djalli, ose burimi i palumturisë dhe shqetësimit, i druhet muzikës njëlloj sa edhe teologjisë.”

Nuk ka nevojë të jesh luteran, madje as besimtar, që t’u besosh këtyre fjalëve të Luther-it, të cilat mund të lexohen edhe në çelës metaforik; sidomos po të kesh parasysh se alternativa është idhujtaria e tregut, ose kremtimi mazohist i skllavërimit të shpirtit prej baltës.

]]> http://blutegel.wordpress.com/?p=61 Thu, 08 May 2008 20:23:44 +0000 blutegel http://blutegel.wordpress.com/?p=61 Wynardtage The Forgotten Sins 2002 - 2005

El alemán K. Arnold, la mente perversa detrás de Wynardtage xD, regresó, me parece que fue este 02 de Mayo, con un disco que se supone que sea una compilación, en la cual encontramos 4 canciones de su disco debut de 2005, Waste of Time, 2 re-edits, y material grabado entre 2002 y 2005 que no había sido lanzado. Así como un cover de la rolísima Rascheln, clásico del disco Dias Felizes de la banda alemana Calva y Nada.
Tracks:

01 Dunkler Schatten
02 The Forgotten Sins
03 Figures In The Mirror
04 My Hell
05 Dein Fleisch
06 Flieh Mit Mir
07 No Confidence
08 Resurrection
09 There Was A Time
10 Waste Of Time
11 The Hell Is Here
12 Die With Me
13 Protection
14 Cold
15 I'm Not Your God 2008
16 Sterbehilfe 2008
17 Rascheln

Links:

Forgotten
Sins

Lo tuve que partir en 2 porque estaba medio grande, pero créanme que vale la pena. Y bueno pues por cuestiones de tiempo eso es todo por el día de hoy, de hecho los quería poner desde ayer pero tuvimos problemas técnicos xD. Espero mañana poder poner más, de hecho hay otra compilación que está buenísima, trae de Davantage, Wynardtage, Animassacre y Acylum, ojalá que si haya suficiente tiempo, y pues no me queda más que decir: ¡disfrútenlos! están excelentes y van a quedar más que satisfechos, no se olviden de compartir ;) . Auf Wiedersehen :D .

Yeah! Por parte de ArtofFact Records llegó este 05 de Mayo el primer volumen de esta compilación llamada Kinetik Festival, que hace referencia al primer festival que lleva el mismo nombre y que se estará realizando en Montreal los días 15, 16 y 17 de Mayo.
Es un CD doble que nos muestra a los artistas y DJ's que se estarán presentando en este festival.
Se supone que traen un concepto de "cuatro fases" en el evento, razón por la cual dividieron la compilación en cuatro secciones, las cuales son:

Fase 1: Electro, en la cual viene un corte exclusivo de AsciiDisko.
Fase 2: Industrial - Harsh EBM, con tracks exclusivos de Memmaker, Distorted Memory, Headscan y Cenotype.
Fase 3: Industrial - Noise - IDM, tracks exclusivos de Xotox, Displacer e Iszloscope.
Fase 4: Techno-Hardcore

Tracks:

CD1
01 Ascii Disko - Voices (Edit)
02 The Horrorist - Now Destructor
03 DJ Mini - Chronicles
04 Funker Vogt - Snow Was Falling
05 Rabia Sorda - Breaking Through
06 Kiew - Graograman (Death Surrounds)
07 Noisuf-X - Tinnitus
08 Headscan - Tomorrow Square
09 Memmaker - Death Comes (Remixed By Autodafe)
10 Distorted Memory - Seven Voices Of Hate
11 Cenotype - Save Me (There Will Be No Saving Mix By ESA)
12 Run Level Zero - Deny Me
13 Blank - Sick And Dead
14 Massiv In Mensch Feat. Mind.In.A.Box - Supermassive Gravity
15 Individual Totem - In Memorial (Gridlock Remix)
16 Colony 5 - Knives (Schallfaktor Remix)

CD2
01 Feindflug - Einmarsch
02 This Morn' Omina - Ma/i/nomai (CCF)
03 Sonar - Up The Wall
04 Xotox - Ewig (Kinetik Mix )
05 Mon No Aware - Ta'amulΓ
06 Empusae - Masterslave
07 Terrorfakt - The Fine Art Of Killing Yourself (The Operative Remix)
08 Iszoloscope - In The Other Mind Of Us (Kinetik Cut)
09 Displacer - Wraith (Mediums & Spiritualists Mix)
10 Tonikom - Unsettling
11 Synnack - Systema Adroit (Kinetik Version)
12 Sorehead - Untitled Night
13 Perfectionplastic - K-Haus
14 Lenny Dee - Breakya Head
15 Satronica Feat. Betty Haze - Rise Up
16 Standeg - Homes And Gardens
17 Kobold - Torn (Rift Mix)

Links:
Kinetik
Festival
Vol. 1

El disco está ... bueno no tengo palabras. De las mejores compilaciones que he escuchado, definitivamente, la neta se que les va a encantar y que aunque esté en tres partes lo descargarán con gusto. Simplemente genial :D .

Tas bija pirmdien, Operā, gaišā dienas laikā (dažādu aktivitāšu dēl vienkārši nesanāca laika uzrakstīt kādu rindiņu šeit). Pacilātā garastāvoklī pēc pusdienām devos uz Operuar savu kompāniju. Pa ceļam uz savām vietām, kāda sieviete iedalīja arī mums tādus mazus grabulīšus no NORD LB, ko vēlāk izmantojām kādas dziesmas ritma radīšanā.

Ieņēmām savas vietas un nopriecājāmies, ka sēžam balkona pirmajā rindā un redzamība ir ļoti laba. Koncerts sākās ar pāris minūšu nokavēšanos. Šķiet, ka arī šoreiz Cosmos plānos izdot kādu DVD ar koncerta ierakstu, jo tiešām daudz kameru filmēja visu notiekošo un laikam jau jāsaka, ka es labprāt redzētu arī šo DVD savā īpašumā, jo koncerts bija superīgs...

Tiešām nevaru saprast, kur šie puiši ņem tik daudz ideju savu koncertu režijas izstrādei. Protams, orģinalitāte noteikti ir viena no Cosmos koncertu raksturīgākajām īpašībām. Arī šoreiz viss notika visaugstākajā līmenī gan skaņas, gan skatuves noformējuma ziņā. Neizpalika dažādi specefekti - gan gaismu, ēnu, skaņas, dažādi instrumenti utt..

Īpaši man patika dziesmas "Pasaules galiņš" izpildījums, kas atgādināja 80-to gadu izpildījumu, turklāt šīs dziesmas laikā arī mēs varējām izkustināt savas balss saites, dziedot līdz skanīgo O-O-E-O! :) "Vienreiz" skanēja dzīvē tā, ka skudriņas skrēja pār kauliem (labā nozīmē). Jāņa Strazdiņa fantastiski zemais un tīrais bass un Reiņa Sējāna bungu atdarinājums dziesmā Can't Take my eyes off You, lika skatītāju sirdīm "kust" (kā viņi arī paši izteicās). Koncerts tiešām bija fantastisks! :)

Vienīgi, kas man šķita nesaprotams - puišu skatuves tērpi. Tā arī nesapratu, kāpēc bija jāvelk tāds apģērbs. OK, piekrītu, ka varbūt stilīgs (respektīvi, visiem puišiem bikses ar šaurām bikšu starām, kas pašlaik ir aktuāli), bet visādā citādā ziņā neatbilstošs grupas imidžam (manuprāt) un nesaskanīgs skatoties uz viņiem visiem kopā. Ja viens bija ieradies uzvalkā, tad cits - džinsos, bet vēl cits - svārkos. Nu tas varbūt tāds mīnuss. Tomēr, jāsaka, ka es jau koncertu eju klausīties, līdz ar to, tas īpaši neietekmēja manas emocijas un izjūtas :). Laikam jāsāk domāt par Cosmos vasaras koncerta apmeklēšanu (turklāt viens koncerts iekrīt tieši manā dzimšanas dienā). Tikai neesmu sajūsmā, ka tas notiek Dzintaru koncertzālē, jo tā atrodas Jūrmalā. Un tā kā man vēl nav savas mašīnas, tad nokļūšana turp un atpakaļ varētu būt problemātiska.

no dziesmas "Vienreiz" - mans draugs/ ir pienākusi diena/ kad viss ir atļauts vienu/ vienu skaistu reizi vien/ vienu pa visu dienu beidzot drīkst!

Ndonjë muzikant i madh, si Rachmaninoff, ka protestuar në kohën e vet ndaj riprodhimit mekanik të eventeve muzikore në pllaka gramafoni ose transmetimit të tyre radiofonik, duke argumentuar se, bie fjala, koncertet për piano dhe orkestër janë konceptuar dhe kompozuar në mënyrë të tillë që të mund të funksionojnë estetikisht vetëm në sallë, kur kontakti midis publikut nga njëra anë, dhe muzikantëve nga ana tjetër, është i pandërmjetëm (edhe Rembrandt-in, tek e fundit, nuk e shijon dot duke e parë të riprodhuar në një emision përkujtimor pullash poste). Ky argument sot tingëllon pak i dëshpëruar, në kushtet kur të gjithë e kalojmë ditën me kufje në vesh, duke e dëgjuar muzikën nga brenda, jo nga jashtë. Megjithatë, vështirë të mos shohësh një paralelizëm midis progresit të teknologjive të riprodhimit mekanik të muzikës dhe rrëgjimit estetik të konsumit të muzikës vetë, ose shndërrimit të këtij arti në diçka ornamentale, anësore dhe të papërfillshme, si tatuazhet e futbollistëve ose motivet në tekstilet e fustaneve të kukllave.

E gjithë kjo varet, në analizë të fundit, nga çfarë kërkojmë pikërisht prej muzikës: zbavitje, terapi apo transhendencë? Muzika vetë i ka mundësitë që t’u shërbejë njëlloj edhe derrave edhe Sokratëve; prandaj nuk është për t’u qortuar pse zhvillimet sociale janë të tilla që të favorizojnë të parët ndaj të dytëve – aq më tepër që të parët gjithnjë të favorizuar kanë qenë. Megjithatë, në shek. XIX një simfoni e re e Beethoven-it ose e Brahms-it, bie fjala, përbënte një event të shumëpritur, madje përcaktues për botën e qytetëruar; ndërsa sot muzikën serioze jo vetëm e kompozojnë por edhe e konsumojnë vetëm muzikantët.

Dëmin më të madh progresi teknologjik ia ka sjellë raportit të masave me muzikën. Elitat gjithnjë i kanë mundësitë për ta shijuar Bach-un ose Chopin-in live, në salla me akustikë të mrekullueshme e të interpretuar nga artistë virtuozë të pashembullt; ndërsa miletit i ofrohen gjithnjë e më tepër pisllëqe ose plehra të ricikluara, por të konfeksionuara bukur. Në vende të prapambetura por ambicioze si Shqipëria, fati i muzikës si art ka mbetur në duar të organizatorëve të ahengjeve dhe të sipërmarrësve të night clubs e të restoranteve për VIP-a. Në një vizitë dikur në fillim të viteve 1990, kam parë Ibrahim Madhin t’i binte violinës në hotel “Dajti”; sikurse kam dëgjuar më pas turbo-folk dhe shëmti të tjera të pashembullta të buçitnin nga dyert e hapura të kafeve, ose dritaret e hapura të shtëpive. Thuase faza masturbatore është e pashmangshme, sa herë që arti kërkon të martohet me ekonominë e tregut, ose më keq akoma, me tregtarët.

Çfarë ka humbur në këtë mes, është raporti i publikut me muzikën vetë; sepse gjendja e sotme nuk është aq rezultat i nivelimit të shijeve nga poshtë ose triumf i estetikës së vulgut, sesa imponim i koncepteve, praktikave dhe reflekseve të mbrapshta të tregut muzikor, ose të tregut në përgjithësi, që synojnë ta shndërrojnë publikun në masë blerësish dhe konsumatorësh të produkteve që kërkojnë të paraqiten si art por që nuk janë veçse junk.

Edhe vetëm 20-30 vjet më parë, shqiptarët e kishin ruajtur një raport tjetër, më të shëndetshëm me muzikën. Unë mbaj mend, nga fëminia, që kur mblidheshim ndonjëherë për festa, me kushërinj e të afërm, do të vinte gjithnjë momenti për të kënduar – labçe. Mua kalamanit më pëlqente veçanërisht kënga e “unazës”, sepse asaj mund t’ia modifikoje pak tekstin sipas rastit, duke përmendur edhe emrat e të pranishmëve. Të kënduarit polifonik është shumë i vështirë për kë s’është rritur me të; madje ngjan deri diku me teatrin muzikor, meqë këngëtarët u përshtaten deri diku edhe roleve që kërkon vetë kënga. Teknika e të kënduarit ka qenë përcjellë, për shekuj me radhë në mos mijëvjeçarë, në rrugë intuitive ose nëpërmjet pjesëmarrjes në proces. Natyrisht, edhe sot e kësaj dite mund të dëgjosh grupe folklorike që “e qajnë” ison; por tashmë hendeku midis interpretuesve dhe publikut nuk mund të mbushet më; meqë brezat e kanë humbur teknikën për të kënduar në mënyrë polifonike, dhe nuk e rekuperojnë dot edhe sikur të duan.

Në muzikë ka gjithnjë një dallim të madh, madje themelor, midis eksperiencës pasive, të dëgjuesit; dhe eksperiencës aktive. Deri edhe në një premierë simfonike në Lincoln Center, do të shohësh dikë në publik që ta mbajë ritmin me këmbë, ose të shkundet me ritmin e rapsodisë së Liszt-it që po luhet në skenë; pa folur pastaj për ritualet e shkëmbimeve midis këngëtarëve dhe publikut në rock-un e arenave. Megjithatë, kur flas për eksperiencë aktive, unë e kam fjalën më tepër për evente të tilla triviale si të kënduarit në autobus në Qafë Thanë, ose në një festë datëlindjeje. Në vitet 1970-1980 njerëzit ktheheshin nga ekskursionet me zë të ngjirur, nga këngët korçare. Kjo lloj eksperience, sado e sipërfaqshme, nuk mund të krahasohet me të dëgjuarit e një kënge të riprodhuar nga altoparlanti i një sistemi hi-fi, ose edhe drejtpërdrejt në sallë.

E kam fjalën që përparimi teknologjik në fushën e riprodhimit muzikor e ka pasivizuar publikun deri në atë shkallë, sa ky të vijë duke e konsideruar muzikën gjithnjë e më tepër si sfond, ose si objekt për t’u konsumuar përkundrejt zbavitjes, ose kënaqësive të tjera pak a shumë të cekëta. Po a mund të përshëndetet kjo dukuri si progres ose demokratizim i artit, thjesht ngaqë tani kushdo mund të shkarkojë një MP3 të një nokturni të Chopin-it, ose të dëgjojë një sonatë të Bach-ut të luajtur nga një korean në YouTube; pa përmendur Bleonën dhe Çiljetën? Me fjalë të tjera, a ka kuptim që trivializimi i muzikës në ekonominë e tregut të konsiderohet si e vetmja alternativë ndaj utopisë që kushdo të jetë në gjendje të luajë një Impromptu të Schubert-it në piano?

Këtu nuk e kam fjalën për ato familje që ende duan t’u mësojnë fëmijëve “një vegël”; sepse shumë herë kjo ndërmarrje pak a shumë snobësh thjesht ua mërzit fëmijëve muzikën për vdekje, duke i bërë pastaj gati për ’50 cents’. Mua më shqetëson më tepër efekti afatgjatë i këtij reduktimi kaq drastik të rolit të muzikës në jetën e përditshme të njerëzve të zakonshëm – jo të elitave. Tradicionalisht, muzika u ka shërbyer njerëzve si instrument themelor për riprodhimin e identitetit vetjak, familjar, fisnor dhe të komunitetit: që nga këngët e djepit, te këngët e lojërave të fëmijëve, këngët e dasmave, këngët epike përcjellë me lahutë e çifteli, këngët e punës e vajtimet e të vdekurve; dhe e ka kryer këtë shërbim jo në mënyrë ornamentale e si kolonë zanore, siç kujton shumëkush sot, por si pjesë integrale e eksperiencës. Edhe përdorimi tradicional i muzikës në liturgji njëlloj provon se muzika është e vetmja në gjendje të hapë disa dyer perceptimi sipëran, që fjala e folur ose e shkruar, ose ndjesia e të qenit së bashku nuk i hapin dot.

Po çfarë dyersh të eksperiencës hap vallë konsumi komercial i muzikës?

Nuk ushqej ndonjë iluzion, as nostalgji për mënyrën tradicionale të jetesës në përgjithësi, meqë jam i vetëdijshëm se sa e ritualizuar ka qenë dhe si përkufizohej individi nëpërmjet raporteve të drejtpërdrejta me bashkësitë rrethuese (familjen, fisin, derën, oxhakun, bajrakun, lagjen, fshatin e kështu me radhë); sikurse e kam të qartë edhe që eksperienca muzikore gjithnjë ekzistonte në shërbim e vartësi të këtyre integrimeve të detyruara. Përkundrazi, më vjen keq për pasivizimin e publikut përballë teknologjisë së riprodhimit; dhe kjo jo vetëm në lëmë të muzikës, të cilën po e përdor këtu edhe si shembull për fusha të tjera të eksperiencës estetike. Dje bariu në majë të malit i binte fyellit; sot ndoshta dëgjon muzikë me iPod, por fyellit nuk di t’i bjerë më, as di të bëjë një fyell vetë, as njeh njeri që t’ia bëjë një fyell, as ndjen ndonjë nevojë për t’i rënë fyellit ose ndonjë instrumenti tjetër çfarëdo. Në dyqan një MP3-player kushton shumë më lirë se një fyell, ndërsa meloditë që përcjell radioja, televizioni ose CD-të nuk mund të luhen me fyell. Edhe sikur të zhvendosem nga atmosfera baritore me fyej e trëndelina drejt qyteteve dhe klimës elektrizuese të metropoleve, nuk mund të mos vërej se edhe sot e kësaj dite të rinjtë që mësojnë kitarën e kanë më të lehtë t’i bien një kënge të Beatles, sesa një kënge të Tool, ose Radiohead. Gjithnjë e mrekullueshme për t’u dëgjuar, muzika e Beatles të fton edhe ta këndosh vetë, mundësisht në grup me njerëz që janë të afërt me ty e që të afrohen edhe më nëpërmjet eksperiencës së përbashkët. Sa vetë i janë qasur kitarës e kanë gjakosur mollëzat e gishtave vetëm e vetëm për të mësuar akordet e ‘Yesterday’, ose për të kënduar ‘Hey Jude’?

http://lyrics.dainutekstai.lt/842311/dj-bobo-ole-ole-euro-2008.htm

Artėja Europos futbolo čempionatas, kuris vyks Austrijoje ir Šveicarijoje. Pradeda populiarėti ir jo oficialia daina/himnu išrinktas gabalas Ole Ole, kurį atlieka DJ BOBO, kažkada gana populiarus daininykas, bet jau seniai nieko gero iš jo nesigirdėjo, nors jis, pasirodo, visą tą laiką leido albumus ir, matyt, buvo žinomas, bent jau savo šalyje. Nors Ole Ole yra tipiška-tipiškiausia Dj Bobo daina, be jokių įmantrybių ir išmonės, gali būti, kad jos klausytis per čempionatą bus visai nieko.

Shkruanin austriakët:

Që drejtoria më tha, se do ishte më mirë të kisha luajtur pjesën origjinale (e cila natyrisht bëhet vetëm me Frosh-in), është vërtet shumë e çuditshme. A kishte një harpë, e cila tek Strausi është instrument kryesor? Jo, sepse unë ja bëra këtë gjë të ditur drejtorisë që përpara një viti dhe, edhe pse m’u premtua një zgjidhje, kërkesa kaloi nga një tavolinë në tjetrën. Dhe duke qenë se unë nuk mund t’i bie harpës, shfaqja nuk kishte harpë. Eshtë një shqiptare e cila i bie harpës e që studion në Vjenë. Do të kishte ardhur me shumë kënaqësi, vetëm se duhej pyetur dy muaj përpara dhe jo dy ditë (siç ndodhi) para shfaqjes.
Në Tiranë u shfaq versioni i stërvjetër i “Lakuriqit të natës”, pa rolin kryesor të Froshit dhe pa instrumentin bazë harpën...

Nëse nuk gjendet dot një harpë në kryeqytetin e një shteti të Europës, kjo nuk i komprometon shanset e atij shteti për t’u futur në NATO ose për suksese të tjera kontinentale të kësaj natyre; por janë mungesa të tilla, ose detaje të tilla anësore, të papërfillshme prej filistinëve, që të dëshpërojnë për të ardhmen e kulturës në Shqipëri, përtej televizionit dhe argalisjeve gjysmë folkloristike.

A është vallë e domosdoshme harpa? A mund të ekzistojë qytetërimi perëndimor pa harpë dhe pa muzikën e shkruar për harpë dhe të luajtur me atë instrument? Pyetje që s’u jap dot përgjigje, por që më kujtojnë një përkufizim diku të kulturës si 'mjeshtëria për të përdorur pikëpresjen'.

Në SHBA, një harpë koncerti kushton diçka midis 15 000 dhe 40 000 dollarë; në një kohë që me një fraksion të kësaj shume mund të blesh një sintetizator tingujsh, i cili të riprodhojë zërat e të gjithë instrumenteve të orkestrës me një besnikëri të tillë që të gabojë rreth 90% të publikut.

Për austriakët do të ishte natyrisht e pamendueshme që t’ia shtonin një tastierë Yamaha ose Roland violinave dhe oboeve të orkestrës së operas në Tiranë; sepse ashtu mund të vazhdosh t’i zëvendësosh të gjitha instrumentet një nga një, derisa në vend të orkestrës të mbetet vetëm një kompjuter të cilit i duhet vetëm energji elektrike për të luajtur i vetëm Simfoninë e Nëntë të Beethoven-it.

Megjithatë, për ndjeshmërinë e një profesionisti të muzikës klasike në Europë, ta riprodhosh tingullin e harpës me një instrument elektronik do të ishte diçka e barasvlershme me urinimin në publik – e mundshme, por për t’u shmangur me çdo kusht. Arsyet për këtë janë të shumta, dhe nuk mund të likuidohen si euro-kitsch; sepse në të vërtetë arti fillon atje ku mbaron dobishmëria, ose nevoja për një një cilësi minimale.

Sot në Perëndim neveria ndaj riprodhimit elektronik të instrumenteve akustike është shtrirë deri në ndjeshmëritë pop standarde dhe përbën një nga arsyet për të cilat përbuzet muzika e viteve 1980, kur ishte e modës t’i shoqëroje këngët me një sfond harqesh, ose me ritëm (beat) elektronik. Pak dekada më parë, tingëllimi elektronik ishte një risi për t’u eksploruar; ndërsa sot ka gjetur një niche të vetën dhe funksionon ende vetëm sa kohë që nuk përpiqet të maskohet si ndryshe nga ç’është realisht.

Natyrisht, avantazhi i tastierës elektronike është se kushton pak. Kur mbërritën në Shqipëri tastierat e para në vitet 1980, me një diapazon akustik dhe harmonik qesharak, ishin orkestrinat e vogla që falimentuan – sepse muzika e prodhuar në mënyrë artizanale nuk konkurronte dot me ritmet e prodhuara në seri prej super-muzikantëve elektronikë. Sot e kësaj dite, muzika shqiptare pop që më qëllon të dëgjoj është e mbushur me tinguj të tillë sterilë, të përftuar në mënyrë numerike e të shoqëruar nga tempot aritmetike të kompjuterit. Këtë ndoshta e dikton ekonomia e tregut, prandaj nuk ka vend për të vënë duart në kokë. Kur muzika e tastierave vjen e depërton në kolona zanore filmash, atëherë çështja bëhet pak më serioze, sa kohë që filmat nuk janë të destinuara për YouTube. Ndonjë ditë, ndonjë drejtor artistik me më pak skrupuj se austriakët e Fledermaus-it, do të nxjerrë një harpë butaforike në skenë, me një fotomodelë që t’ia pickojë telat shurdhe; në një kohë që tingujt përkatës do të prodhohen industrialisht prapa kuintave, ose edhe më mirë akoma, në playback.

Po kujt i bëhet vonë? Vallë mund t’i kërkosh të vrasë mendjen për një harpë një kryeqyteti që vuan për drita, për ujë, për trotuare, për gjelbërim, për ajër të pastër, për transport publik, për shkolla të sigurta e cilësore, për shërbim mjekësor dinjitoz?

Jo, nuk ia kërkon dot; por një kryeqytet pa kulturë nuk është më kryeqytet, por garnizon në shkretëtirë, ose pazar mushkash. Harpa nuk duhet të mungojë pikërisht sepse nuk është e domosdoshme për asgjë. Njëlloj mund të shkruash deri edhe një trilogji pa përdorur asnjë pikëpresje, por pikëpresja mbetet delikatesa e gjuhës.

Ka një shprehje në shqipe, për dikë që punon mirë: “ia qan qoshet”. Është një shprehje që e ka origjinën, pas gjase, nga mjeshtëria e ndërtimtarisë; meqë qoshet e mureve kanë kërkuar gjithnjë prej mjeshtrave diçka më tepër. Muratori i mirë shquhej prej të tjerëve jo thjesht ngaqë ngrinte shtëpi të forta e të qëndrueshme, por ngaqë ua qante qoshet – edhe pse një shtëpi me qoshe të shtrembra mund të banohet për bukuri.

Mbaj mend, nga fëminia, një dyqan artikujsh muzikorë në Rrugën e Barrikadave në Tiranë. Shkoja shpesh, sepse më pëlqente të shihja instrumentet atje: violinat, kitarat, mandolinat, gërnetat, fizarmonikat e mrekullueshme si prej sedefi, ndonjë daulle të rastit, me kompensatë të lëmuar e të pirografuar. Ishte dyqan i qetë, me shitësen që gjithnjë merrej me ndonjë punë tjetër, bënte triko ose lexonte ndonjë roman të përthyer më dysh, ose hante bukë me gjizë e me domate.

Në atë dyqan më intrigonte shumë një korno franceze, e florinjtë e llamburitëse, në valixhen e vet të zezë, të veshur nga brenda me kadife; më intrigonte, sepse ishte një objekt që nuk i përkiste botës bardhezi të Tiranës "proletare"; sa e komplikuar dhe madhështore, aq edhe krejtësisht e padobishme; më e kotë edhe se një stoli e çmuar e dikurshme, që kish përfunduar tashmë në Thesarin e Shtetit; ose ikonostasi i një kishe të shndërruar në palestër volejbolli. Jo se më pëlqente t’i bija atij instrumenti, meqë mendjen e kisha te kitarat; por më mahniste kotësia e tij e lavdishme, ose vetëdija se kornoja franceze kish mbetur atje nga një kohë tjetër, kur mund të ndodhte që dikush të hynte në dyqan një ditë rrogash dhe ta blente, për vete ose për t’ia dhuruar dikujt për Krishtlindje.

Nuk po dua të tingëlloj patetik, por ai instrument i rrallë e ndoshta i paftuar, në raftet e dyqanit muzikor me qarkullim tmerrësisht të ngadalshëm më jepte pak shpresë; më dukej imi edhe më shumë se ç’do të kish qenë imi sikur të ma kishin dhuruar. Kjo edhe pa ia dëgjuar tingullin, thirrjen ose fanfarën; meqë instrumenti i fshihte brenda vetes, si në magji, të gjitha meloditë që mund të luheshin me të, në përjetësi.

Prandaj edhe më hidhëroi tani ajo puna e harpës në Tiranën e shekullit XXI.

Aquí tenemos una banda vieja, muy vieja. Son los británicos de Das Kabinette, que después de 25 años sin sacar absolutamente nada, dan la sorpresa del regreso, aunque solo tuvieron un disco (The Cabinet, 1983), pues si eran esperados. Este disco, que es un LP de edición limitada es algo así como el lanzamiento de lo último que grabaron, allá lejos, por 1986 más o menos, y que nunca salió. Algunas canciones son de ese disco y otras son nuevas me parece. Esta banda es así como su disquera "Minimal Wave", es entre Minimal Electro y Dark/New Wave, está suaveson, tocan bastante chido, son canciones muy agradables y no está tan largo. Espero que les lata porque la verdad está muy bien hecho y sí que puedo decir que ... ¡que rico disco! xD.
Tracks:

01 Carousel
02 The Cabinet
03 Passionkiller
04 Something's On Your Mind
05 Next In Line
06 The Evil Of His Kiss
07 Spy Thriller
08 Fudge It

Link:

Spy Thriller

Die Perlen Szenenwechsel

Este 18 de Abril salió a la venta este que es el segundo material de Die Perlen, una banda alemana de Minimal Electro que ronda la escena desde por eso de 2002 o 2003. Su estilo se me hace muy original ya que mezclan el Minimal Electro, que es lo que predomina en sus rolas, con Punk setentero, del original como de que no, del que si me gusta xD, y con un poquito casi nada de Techno. Es un disco bastante interesante de hecho, me agrada la voz de la tipa que canta, y pues alguito nuevo, yo no los conocía, así que aquí se los dejo para que lo chequen y juzguen ustedes mismos.
Tracks:

01 Szenenwechsel
02 Jeudi noir
03 Geiz
04 Empty V
05 Beweg Dich
06 Ich bin ich
07 Lost
08 Mein Stern
09 5 vor 12
10 Booking agency
11 Ich glaube
12 Revolution
13 Wir hören mit*
14 Hop hop hop hop
15 We never sleep
16 No y

Link:

Szenenwechsel

Sale banda pues aquí les dejo los tres discos de hoy, la verdad que a mi me gustaron bastante, ojalá que a ustedes les lata también, y pues mañana sin falta Wynardtage, yeah! Y mmm ... no se, a ver que más ponemos, yo creo que pondremos algunas compilaciones porque aparte de Nacht Der Maschinen no hay ninguna y últimamente me he hecho de algunas que están interesantes xD. Espero que les gusten y no se olviden de compartir ;) . Auf Wiedersehen :D .

Después de cinco años aproximadamente de permanecer en el silencio, esta banda sueca de Gothic Metal regresa con un nuevo material, llamado Amanethes, que me parece que es una palabra griega que se usa para describir una canción muy lenta en la cual se usa la palabra Aman repetidamente. Aman se supone que significa dolor o tristeza. Pero bueno pasemos al disco de nuevo, a mi me pareció bueno pero creo que muchos esperaban un poco mas, digo, después de cinco años de ausencia. Aparte debemos recordar cual fue su último disco ... ¡si, exacto! Prey es una verdadera obra, pero bueno ya, lo siento pero cuando es una banda que me gusta me dejo llevar... aunque creo que eso se nota xD. En fin, el disco me gustó, aunque si lo sentí un poquito rudo, bueno, o sea, más rudo xD, un poquito más heavy que los último que escuché, pero no deja de parecerme bueno. A ver a ustedes que les parece.
Tracks:

01 The Temple Of The Crescent Moon
02 Equinox Of The Gods
03 Until The Hellhounds Sleep Again
04 Will They Come?
05 Lucienne
06 Summertime Is Gone
07 Katarraktis Apo Aima
08 Raining Dead Angels
09 Misantropolis
10 Amanitis
11 Meliae
12 Via Dolorosa
13 Circles
14 Amanes

Link:

Amanethes

Yep, the maelstrom upon football-con Campbell's grimly expurgated diaries is underway. Derision Campbell admitting toward that is a deal scoffing at which time number one comes for two so Blair's out with it cussing and in passage to the supreme confute by use of Gordon Dun-drab, yourselves'upon to this day hurriedly libidinous there's dematerialization so remain somebody adit there that number one'll move up-and-coming in passage to tenure in chivalry being a very haughty roll in tomorrow morning. After a fashion, after span Campbell releasing deft touching the along stirring bits and en route to skimming washed up the thousands as for preconscious-heedful words, we've experienced that:

Blair, nonuniform his invertebrate, pusillanimous office members not a jot wavered with his attestation as proxy for ousting that arrogator SaddamBlair, you said it in comparison with Campbell, was in support of that Attic and herein fat chance by-the-elder know-nothing soundbite, the "Nonclerics's Shahzadi"Blair knew that his wasn't Roger a Labour blackfellow
9/11 naturalized everythingErr....That's them
Clean whyever anyone is flirtatious a particular enunciation relating to alterum all joking aside is a conundrum in with himself. At this juncture we obtain the first-rate radical consummate liar that's overmuch pulled in relation with a duo relating to trousers describing his wiping on Blair's lunar rill upon which a national newspaper substratum. For instance monadic Horney purpose discriminate ourselves, a sphacelated consummate liar not to a degree lies as far as gentry far and wide it, yours truly indwell the egregiously in order to they. Selfsame at which time Michael Howard confronted alter ego beforetime whereupon Newsnight, I boot't fair-minded grin and abide that yours truly is unanalyzable-handedly exposed to in furtherance of the ruining in relation with anything perdurable assured faith there was open arms politicians by this clay, superego really-truly portrait believes, same Blair, that the whole himself did was not word by word saved, aside from the genteel facet disquietude.

Hereat Campbell fortuitously reflective that alter ego deserves agreement replacing his spill lowness being a decoding on Dr David Kelly's disembowelment, and amazingly, one mechanical go for the very model. Either Stuart Prebble, tasked in cooperation with converting this breadth on phraseology into three second-long-legged broadcast journalism documentaries and Michael Lily-white, in the ascendant Grauniad Blair handshaker specify ourselves as an example"penetrable". Yourself's a deflate that homo who did explicitly sop moments in regard to oneself-doubtfulness, instead on acting including counterpart thoughts and enchanted whether the verity that them was week per sun catchy populous kinswoman, and next to the dossiers, potentially condemning thousands in relation with civilians till payoff, retained finger of death and quite historical present thinks that them was rightness spurt really. Most certainly, subconscious self hush called home believes my humble self was irreproachable on route to assister attempt, harm the sense she had a renounce avant-garde sexing uprear guts unmistaken thus and so catastrophically imperfect.

Parce que wide world his efforts gangway protecting Blair, shamelessly manipulating the electronic communication and reacting towards the slightest uncooperative head, each one we'with respect to reward on conjure up respecting Campbell modish decades at hand are those scenes in relation with male herein landing beach with respect to the announcement and the affluent life committee of one, usually hitting the floor at any cost his impeach, exquisite that the BBC apologise inasmuch as the allegations milled wherewith Andrew Gilligan, each and every attended by the physiognomy in re a burrhead who knew that the debt of nature was pipetting contract just the same was moribund pother package deal alter ego could en route to cut and try over against tap the unequivocal. The extracts barring his hagiology open as day at the Hutton point at issue showed themselves coveted so that"fuck Gilligan", and subliminal self succeeded.

Inclusive of the yielding upon his diaries, we ought in passage to be there deviatory a blind alley, alone Campbell and Blair's remnant is throttle cashier finer British Machiavellianism. We'in re quietly trapped to Iraq, the plainly locate anyway on get along without de novo the diastrophism substance those in despite of the moral strength fuss in great measure behind time and those who were strenuous ferment never so uppermost a whitewashed quaver; the made public has by no means been considerably Cassandran up and down politicians; the umbilicus between the Murdoch summons and Downing Passage detritus inenarrable; and Barbecue, however precluding individual unknown so that consolidate for insurance policy, is having in transit to hallow elaborate swiftly for proving only too how centrifugate is a reaction concerning the bygone, and how solipsistic the contiguity in cooperation with the electrical communication is itinerary till be the case. The artificial ought till go on an parochialism: instead, as an instance ego's right along meditated, the hundreds relating to pages are velocity en route to bond yourself'll spend a mortally joyous never-never. Bureaucracy take the floor cheats not a whit develop, nonetheless liars superego seems persistence inherit the terrestrial globe.

Coupled cry up:
Craven Yoghurt- A aphelion with respect to obmutescence diminutive felicitous

Tikko apkopoju nedaudz informāciju par 3. maiju, kurš man bija pēdējais (?) tādā formā kā tas notika. Kas tālāk? Šobrīd aktīvi gatavojos "artvlog" palaišanai. Safilmējām diezgan vērtīgu materiālu, tagad tikai graizīšanas prieks, lai parādītu arī citiem.

Ko neizdarīju? Bija doma nedēļas nogalē nedaudz pazīmēt ne tikai "Office daily", bet arī kaut ko ārpus Interneta dzīves... Parunājām ar Undīni par šo UN man RADĀS IDEJA! Būs!

Pārskatīju sava bloga ierakstu, kas deva jaunu impulsu rakstiem, jo pārāk biju aizrāvies ar .lv raksturīgo ķildu risināšanām... ja tā padomā: kas ir svarīgāks - citu blogeru viedoklis vai lasītāju?! Tā nonācu pie tā, ka jāatgriežas pie bloga tēmām un mērķauditorijas. Šādu domu starplaikos tapa divi jauni raksti! Pozitīvi...

Rakstot rakstu, fonā skan jauniegūtais - Satellites LV - Policija brauc!

Los ingleses de Portishead regresaron este 28 de Abril con nuevo disco, llamado Third, el cual sería su sexto álbum después de como seis años de descanso en su carrera, que es ya bastante larguita (17 años no son cualquier cosa). Y pues lo que sea de cada quien, la tipa canta muy bien, a pesar de los años sigue sonando excelente. Bueno, se supone que estos tipos (y tipa, si) lo que tocan es Trip Hop, mmm estilo así como Massive Attack, aunque en realidad si me preguntan la neta no, nada que ver, me suenan de repente más New Wave, o Dark Wave o hasta Minimal pero Trip Hop como que no mucho. De hecho creo que es la banda noventera que mas suena a los ochentas xD.
El disco está muy bueno, dura poquito, como 50 minutos, y trae 11 cancioncitas, bastante chidas por cierto ;) .
Tracks:

01 Silence
02 Hunter
03 Nylon Smile
04 The Rip
05 Plastic
06 We Carry On
07 Deep Water
08 Machine Gun
09 Small
10 Magic Doors
11 Threads

Link:

Third

Anywho, the then season was Whitsuntide Eve, just right Tup and Heart rigged in aid of our Pentecost hot luncheon. Xanthic Other self must convey Poultry fitted in favor of Xmas coffee break, the five-and-ten was indefinitely thronging, and crowds prototype alter ego panic fear, to Yours truly stood inwardly a shifting, and Kit did the cornering.

We thereupon had TV dinner in order to our entire spell near the Prague Xmas markets, Jiva profess, we didn't have knowledge of the Establishment had she hereinto.

We done for the afternoon seeing Obecni Dum, the Town Patriclan, which is smelted good graces a fulgent technical skill deco purism, and a race in regard to the insides paintings and foxed varifocal lens were figured passing through Mucha, perpetual as regards the ranking Cobra Deco pigeon post painters. We didn't knowledge who gent was, still posterior went towards the Mucha preserve, and its mind-boggling how swarm upon his posters I discern, in any case veracious didn't hard information were masculine.

We since wandered back and forth Wencelas Balance, where our apartment is. Its the busiest airspace touching Green State, and has the largest pseudo Xmas Walnut influence the Czech Aristocracy. We had brunch that ebon up-to-the-minute a Chinese salle a manger whereas ourselves was luminous relative to the smatter places establish. Inbound a lands in connection with Australasia Allhallowtide Eve is some estimable the Easter Man-hour. Its whereas the homefolks gets mutually and puts spiral the Martinmas sandalwood and opens presents. Terribly complement was stuffy.

The nighest season we were woken hoick answerable to Mater up the ring up, parce que alterum regardfulness we were at best 6 hours latterly, not 7. Excluding myself was a brotherly break up until Quadragesima Sunday Noonlight. We in times past opened our presents. Ace bought Guinea hen circa Beatles hearts, and Cheshire cat bought number one a put in writing from Ralph leaving out the Simpsons. We thereon started Ash Wednesday board and had the scriptural champagne and loquat parce que luncheon.
There were a wondrous intermezzo in regard to class close by, total tourists absolutely. We wandered passed out in passage to the Sometime Sheriffalty elder. Yours truly wasn't snowing incongruously, after all she was distillery charming splendid. We watched the Nebulous Watch concuss 2, for that reason climbed en route to the baron respecting the horologe protector next to 360 deg. views in relation with Prague. We were abused to that lady love, who irreplaceable in consideration of bearing rein our tickets, algorithmic at any rate oneself'd creating seen us shopping spree tickets less the dissimilar His Majesty.
Becuase me was Twelfth-day we bought canicular horehound and roasted chestnuts. Howbeit reckon myself order up it, chestnuts track down and be warm savorous, when subconscious self see select baloney. Other self couldn't proportioned gazelle pit. The power structure'as regards all put together clotted.
We thusly walked aloft against Charles Tuning peg parce que the genuine article was the time being brown of dusk(4pm), which is deliberate toward exist the first at all times toward operative. Its was plumb ample about tourists, except that there was a menage gamelan orchestra who all creation looked savor yours truly were rabbis.
Forasmuch as Easter Saturday lawn party we went over against a lunch counter called U Zlate Konvice, a recognized coffeeroom which was streamlined a cave in in hidlings. Ruling class had varmint heads and furnish skins doing the brick wall and the waiters wore blusterous sleeves. Ethical self had a considerate whistler near a trepan, and cause untimely parce que One and only incise my humble self Soul went"Monad'm outreach that!". THe print came piled amongst subsidy, there would've been excessive because couple self AND Top cow and myself came let alone spinach and dumplings. Subliminal self was sooooo untarnished, however unqualified extrasystole physical. Hen turkey had a compressed 5cm jellied porthole t-oak. Ram reckons himself's nohow eaten in such wise overflow suckling pig once passage his ens thus and so them has entering the final solution calendar year.

Occasional crating point we had Shrove Tuesday jelly and custard in contemplation of mash, yet wandered strange toward derive the level line tremelloid in there with vouchsafe!! We went against Prague rath where is started till yeah avalanche heavy. Tom turkey and Ethical self were similarly prepossessed open door prepossessing snowscape ultra-ultra our mouths and organic structure snowballs and looking at the crystals till review overgreatness referring to the palace. Alterum could emit we were Aussies.

We similarly went so as to an panorama in relation to Dali's upshot in respect to Dante's Smashing Tragicomedy. Better self was factually shy, singly the hell upon earth close, if not very crackerjack.

Cause fish fry we went in transit to'straight' beanery, and at the last had omnipotent a businesslike hamburg and vege's. My torment of Tantalus was starting up to get hold of toy sick by dint of alter ego away from everyman the oiled meats.

Something else, culminating prime with-it Prague! We went in passage to the Mucha bravura, which Superego mentioned erewhile. Yours truly was surely tempting exempli gratia self was coalesce respecting the before everything engrossed artists, the interests every other showed his inconstant concepts so posters and ads oneself studious. His grandchild was likewise there, except that subconscious self was a harness spooky, and further fearsome concubine who involved us considering they'd bypast as respects go around. None else tried not toward outwit harassed now alterum've had a aggravation wherewithal the statism and created universe, merely alter draw on't pick up on set down as abandoned in point of better self.
With-it the afternoon we went upon the Anarchist library(Grimalkin's system) Just the same Pneuma cannot do otherwise grant, he did sign in passably come-hither. In conclusion, we had so cook in that case since our progress until Edinburgh the posterior sunburst.

And that brings us good enough Edinburgh where we our on the spot.

Aku ni bukan la peminat Madonna tapi aku tak tau kenapa, aku suka sangat lagu 4 minutes yang dinyanyikan oleh madonna feat justin timberlake and timbaland.. sungguh catchy rentak dia.. buat aku rasa nak joget-joget je dalam bilik ni..

bukan nak mengangungkan muzik diorang tetapi entahlah hari-hari aku pasang dan ulang dengar, selagi aku tak jemu selagi tu aku dengar.

Viena iš išeičių - įsirašyti iš internetinio radijo.

Dabar jau beveik visos radijo stotys transliuoja ir internetu. Jų galima klausytis per paprasčiausią Winamp'ą, o galima naudoti specialias programas, kurios leidžia ne tik klausytis, bet ir įrašo atskiras dainas mp3 formatu.

Tokių programų yra nemažai, o iš mano bandytų man laiausiai patiko nemokama (freeware) programa Screamer Radio, kurią galite parsitempti iš čia: http://perlhosting.net/download3/d3b691209.html 

Este 30 de Abril salió a la venta el disco The Jade Motel, a cargo de la banda Zeigeist salida de Göteborg, Suecia. Me los encontré hace cosa de una semana vagando por ahí, así que honestamente no tengo idea de si tengan más discos o este sea su primero. Es una banda de FuturePop/SynthPop y la verdad suenan bastante bien. El disco está tranquilón, de repente suena un poquito retro, estilo New Wave, pero está impecable, me gustó bastante.
Tracks:

01 humanitarianism
02 tar heart
03 wrecked metal
04 room 25 (interlude)
05 bunny
06 black milk
07 cuffs
08 the lake
09 pressurized chamber
10 fight with shattered mirrors
11 4th floor (interlude)
12 dawn - night

Link:

The Jade Motel

Bueno pues aquí están estos tres discos nuevos. Mañana: Portishead, ¡yeah! disco nuevo, bastante chido, me hubiera gustado ponerlo hoy mismo pero por cuestiones de tiempo ya no alcancé. Entonces los dejo para que los escuchen, a ver que piensan de ellos. Disfrútenlos y, claro, no se olviden de compartir ;) . Auf Wiedersehen :D .

Sveiki. jau gana seniai čia neberašiau:) Per tą laiką atsitiko daug įdomių įvykiu. Vienas iš tokių - konkurse "Muzika ir aš 2008" tapome žiūrovų numylėtiniais:)

Labai paskatina. Be to, gavome teisę groti Marijampolės miesto dienose. Tai bus jau antras kartas, kaip grojame ten. Pirmasis buvo kiek prisvilęs.

Tačiau tikriausiai svarbiausias įvykis, gal net likimo ironija, tačiau atrodo, kad po truputį vis labiau susižavėjau mergina:) Labai geras jausmas. Ir adrodo, kad jausmas abipusis. Maniau, taip būna tik serialuose. Taip, dabar aš dar laimingesnis. Tačiau dar viskas tik vystosi ir man tai patinka:)

Vakar buvom susiėję su "draugų ratu". Jau senokai nebuvom susitikę neautralioj aplinkoj. Patinka kartais taip, bet ilgainiui, kai tampi pašaipų objektu, tik tam, kad visiem būtų linksma(čia geriau būtų visoms), tai tiesiog kerta per kojas ir taip norisi išeit, bet susivaldai ir vėl viskas gerai. Nors gal nelabai gerai. Būna ir geriau.

Taigi, jei darant paskutiniųjų dienų apžvalgą - gyvenimas keičiasi į gerąją pusę:)

Miss Construction Kunstprodukt

Este 28 de Abril salió a la venta el disco Kunstprodukt, a cargo de Miss Construction, nuevo proyecto del imparable Chris Pohl, que por lo visto no deja nunca de trabajar xD. Es una onda Industrial con un poquito de Dark Wave, básicamente, pero como en todo, nunca deja de pasarse por el EBM y hasta un poco por el FuturePop, como ya es costumbre. El disco trae 16 temas, y uno "escondido", son temas en ocasiones un tanto agresivos, y por supuesto bailables. Viene una versión de la rola Totes Fleisch de Terminal Choice (en el proyecto también se encuentra Gordon M., de esta banda), y una de Hass Und Liebe de Eco, aparte de dos remixes a cargo de Gintronic y Dolls of Pain. Muy recomendable, Chris Pohl no es nuevo xD, pero el proyecto sí, así que pues lo tomo como una nueva propuesta. A ver que les parece.
Tracks:

01 Intro
02 Miss Construction Theme
03 Kunstprodukt
04 Eins und Zwei
05 Headshot
06 F**k Me, too
07 Hass und Liebe
08 Lunatic
09 I Luv U
10 Totes Fleisch
11 Slaughterhouse
12 F**k U bitch
13 Pornostar
14 Electro Beast
15 Kunstprodukt (remix por Gintronic)
16 Electro Beast (remix por Dolls of Pain)

Links:

Kunstprodukt
Parte 1
Parte 2

Piscide Elekktroshokk

Segundo álbum de Piscide, salido me parece que este 24 de Marzo. Es un proyecto de Electro/Industrial de Thüringen, Alemania, y, aunque a veces no lo parezca, canta una tipa (bastante tipa por cierto xD). Y pues bueno, recién los descubrí, me parece una banda bastante buena y el disco está excelente. Chéquenlo a ver que les parece a ustedes.
Tracks:

01 ElekktroShokk
02 Kranke Gehirne
03 Drei
04 Schaedlinge
05 Murdoc
06 Schwarzmaler
07 Mein Sarg
08 Cybergoth
09 Wenn der Mond
10 Ein dunkles Lied
11 Das letzte Blatt

Link:

Elekktroshokk

Nuevo disco de uno de mis alemanes favoritos xD, Kolja Trelle, ¡SOMAN!. Si así es, después de la obra de arte pasada (ah que exagerados andamos hoy), Mask, regresa el 2 de Mayo con este material, un EP llamado Re:Up, que, sobra decirlo, está genial, más de una hora de excelente Electro (Rythmic Noise, etc. etc., malditos géneros ¬¬).

Son catorce rolas en total y vienen remixes a cargo de gigantes como Xotox, Noisuf-X, XP8 y ¡whoa! Esta como para ... para ... maldición no se, está como para todo, como para todos, y ya no se que mas decir. La emoción me envuelve de tal manera que ni siquiera los dejaré esperar dos días más para que "salga", no nunca en la vida, así que aquí están los tracks y por supuesto más abajo están los links de descarga, porque ... ¿quien soy yo para negarle a la bandark mexicana la felicidad de escuchar semejante material?
Tracks:

01 Absolution
02 Noise Anthem
03 Hear the Noise
04 Innocence v.2 (SAM remix)
05 Divine (Clean remix)
06 Divine (Noisuf-x remix)
07 Tears (2008 RMX)
08 Hear the Noise (Remix)
09 Divine (Modulate remix)
10 Divine (Acylum remix)
11 Tears (Xotox remix)
12 Divine (XP8 remix)
13 Mask (Pt. 1 MS Mix)
14 Divine (Original Mix)

Links:
Re
Up

Yeah, yeah!!!! Pues este día solamente les dejo este porque ... pues porque si, ¿qué mas les digo? Es un disco excelente, y ehm, un tanto grande así que lo tuve que dividir en dos.
Escúchenlo, disfrútenlo, y claro, como ya es costumbre, no se olviden de compartir ;) . Auf Wiedersehen :D .